Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Ineke

Het verhaal van Ineke

(1 stem, gemiddeld 4.00 van 5)
Vlinderverhalen

Ook als het in een pril stadium verkeerd loopt is de impact op je verdere leven erg groot...

Het is maart 2005
Eindelijk slik ik mijn laatste pil!! Hier heb ik zo lang op gewacht, maar we (vooral mijn partner) wilden eerst alles goed voor elkaar hebben. Dat wil zeggen: mijn opleiding afgemaakt, de verbouwing van ons huis zo goed als klaar, een leuke werkplek vinden. 10 jaar zijn we inmiddels bij elkaar en wat hebben we het goed samen! We hebben al wel veel voor onze kiezen gehad, maar dat heeft ons alleen maar sterker gemaakt. Dus eind maart gooi ik de lege strip in de prullenbak en wuif er nog even naar...
We praten er nog niet over in de familie, omdat mijn jongste zusje en haar man al 2 jaar bezig zijn om zwanger te worden. Na allerlei behandelingen hopen we dat ze nu snel zwanger zullen zijn (voor ons...). Twee weken later blijkt mijn zusje zwanger!!! Zo geweldig. Ik ben helaas ongesteld geworden, had ik natuurlijk rekening mee gehouden na 1 maand proberen om zwanger te worden. In mei gaan we een midweekje naar de Belgische Ardennen, heerlijk. Er zit een sauna in het huisje, zal ik er nog in mogen? Ik heb het gevoel dat ik ongesteld ga worden. Toch blijft het uit en raak ik over tijd. Ik probeer te bedenken hoe je in het Frans een zwangerschapstest kunt kopen... geen idee. Dan zie ik ze opeens hangen in de supermarkt, tussen de shampoos en douchegels hangen ovulatietesten en zwangerschapstesten!!! Ik gooi er snel 1 in de kar, mijn vriend haalt hem er weer uit en gaat hem uitgebreid midden in de winkel bestuderen.

Thuisgekomen ga ik meteen naar de badkamer, ook al is het 17:30 uur. 'Hoezo ochtendurine, nu kan het ook wel.', zeg ik tegen mijn vriend, die de gebruiksaanwijzing heeft bestudeerd. Ik probeer om over het staafje te plassen, dat valt behoorlijk tegen! Dan leg ik hem voor me op de grond en blijf kijken. Daar komt 1 streep...veel later zie ik toch een vaag 2e streepje. Ik ren naar beneden om te vragen wat mijn vriend ervan vind. Ook hij ziet een 2e vaag streepje. Nog 100x bekijk ik de test. Steeds haal ik hem weer uit mijn koffer, bang dat het streepje weer verdwenen is. We omhelzen elkaar en kijken elkaar wat verdwaasd aan. Hoe anders voelt het om opeens een positieve test in je handen te hebben. We gaan maar weer verder met de voorbereidingen van de barbecue. Onder het eten maken we grapjes over ons kindje, op wie het zal gaan lijken en op wie hopelijk niet, hahaha. We hebben nog een heerlijke week, en nee, niet in de sauna geweest.

Toen we terug waren konden we het niet meer voor ons houden en gingen 'op tournee', om de familie in te lichten. We hebben een kaartje met een gedicht erin geschreven, zo leuk allemaal! Ik voel me niet echt zwanger, weinig klachten maar ik lees op het internet dat dat ook niet hoeft. Ik moet blij zijn dat ik me zo goed voel. Dan breekt de dag aan dat ik 6 weken en 2 dagen zwanger ben. Ik ga met handschoenen aan de tuin in. Niet echt praktisch, maar het is voor een goed doel, houdt ik mezelf voor. Ondertussen even naar het toilet... ik ontdek bruine afscheiding!!!! Ik licht mijn vriend in, die denkt dat het allemaal wel mee zal vallen. Ik loop af en aan naar het toilet en elke keer hetzelfde, bruine afscheiding. Mijn vriend moet aan het werk (we werken beiden als psychiatrisch verpleegkundige). Hij heeft een late dienst. Ik ben niet gerust en besluit een verloskundige te bellen. Hij legt mij telefonisch uit dat hij mij geen zekerheid kan geven over wel of geen miskraam. Wel zegt hij dat bloedverlies nooit goed is, altijd een oorzaak heeft. Ik mag meteen even komen. Ik spring in de auto. Daar ben ik normaal gesproken geen held in wanneer ik niet weet waar ik moet zijn, maar nu heb ik maar 1 doel voor ogen. Ik wil de zekerheid dat het allemaal goed zal komen! Helaas blijkt bij de inwendige echo dat het niet goed gaat komen. Het vruchtje past niet bij een zwangerschap van 6 weken, eerder bij iemand die net over tijd is... In tranen verlaat ik de praktijk met een afspraak voor over een week en een aantal stencils met uitleg over 'miskraam' en de 'geruststelling' dat dit de natuur is die een selectieproces uitvoert wanneer er iets niet goed is met het vruchtje.

Een aantal dagen verlies ik het vruchtje en bij de nacontrole is mijn lichaam helemaal leeg. Wederom komen de tranen, nu is het echt afgelopen. Gelukkig zijn we er voor elkaar, mijn vriend en ik, en iedereen die al op de hoogte was. We krijgen veel steun en dat is prettig. We hopen snel weer zwanger te zijn, het was deze keer toch ook snel gelukt? Wanneer ik weer zwanger ben mag ik met 7 weken al komen voor de eerste echo. Helaas word ik elke maand opnieuw ongesteld en ik merk dat ik er continue mee bezig ben. Ik probeer afstand te nemen, maar dit lukt me niet! Ik bestel ovulatietesten en ga temperaturen. We spreken al over vrijen voor 'de leuk', en 'voor de moet'... Dit laatste wordt steeds lastiger, vooral voor mijn vriend. Uiteindelijk besluiten we in januari 2006 om hulp van de huisarts te vragen, ik moet toch bij hem zijn om nog een uitstrijkje te laten maken. Voordat ik naar die afspraak toe ga, test ik nog even of ik niet toevallig zwanger ben. De test is negatief. De huisarts doet inwendig onderzoek en vraagt naar mijn cyclus. De week erop moet mijn vriend komen voor lichamelijk onderzoek en voor een labbriefje om zijn zaad te laten controleren.

Op donderdag de 19e wil hij een afspraak gaan maken. Deze dag is dag 36 van mijn cyclus, zo lang heeft het nog nooit geduurd en ben ik dus officieel over tijd. Ik temp die ochtend en mijn temperatuur is nog hoog. Vervolgens doe ik een zwangerschapstest en tot mijn grote verbazing is deze POSITIEF!!! Het voelt zo raar, we zijn zo blij, maar zo bang dat het weer mis zal gaan. Een week later zijn een aantal mensen op de hoogte, ik ben dan al 6 weken en 4 dagen, de magische grens is voorbij voor ons gevoel. Toch blijven we erg terughoudend, durven niet te genieten. Weer voel ik me prima, ik zou zo graag misselijk willen zijn en in innige omhelzing met de wc-pot liggen! Maar weer zeggen de experts dat dit niet hoeft, dat ik blij moet zijn dat ik me zo goed voel... Op 2 februari mogen we komen voor de eerste echo (7 weken en 1 dag). Wat zijn we zenuwachtig! De verloskundige vraagt of we een videoband bij ons hebben en heeft al wat tijdschriften klaar liggen. Hij kijkt me aan en zegt: 'Zullen we eerst maar even kijken?'. Tuurlijk! Daar lig ik weer op die bank te turen naar het schermpje, heb mijn vriend nog 'veel plezier' gewenst. Maar het duurt maar en duurt maar, de verloskundige kan niets vinden!!!

Langzaam dringt het door, dit is weer niet goed! Uiteindelijk vindt hij een klein stipje, wederom veel te klein voor de duur van de zwangerschap. Ik kom weer van de tafel, in tranen, en ook mijn vriend heeft waterige ogen en pakt mijn hand. In mijn andere hand krijg ik tissues van de verloskundige, die ons verteld dat het is alsof je met een dobbelsteen gooit. Gooi je 6 dan gaat het mis... Wij hebben nu al 2x 6 gegooid. Zo onvoorstelbaar. We vragen nog naar mogelijke onderzoeken en de verloskundige noemt het chromosomenonderzoek. Hij verwacht niet dat daar iets uitkomt, gezien onze familiegeschiedenis, maar het is een optie. Dat gaan we dus laten onderzoeken via ons bloed. Wanneer er iets niet goed is met de chromosomen ontstaan er afwijkingen en wordt de zwangerschap afgebroken of krijg je een kindje met afwijkingen. We gaan weer naar huis met een nieuwe afspraak voor over een week. We lichten wat mensen in. Weer is iedereen zo lief voor ons. Mijn zussen komen met een lading chocola, de 'hulptroepen'. Een 3e keer zal ons toch niet gebeuren? We zullen toch niet weer 6 gooien? Nog steeds heb ik geen bloedverlies of bruine afscheiding, vandaag 7 weken en 5 dagen. Ik hoop maar dat de natuur zijn werk goed afmaakt en ik niet geholpen hoef te worden om mijn lichaam weer schoon te krijgen. Of zou de verloskundige zich toch stiekem vergist hebben... (niet reëel, ik weet het).

Aanvulling geplaatst op 6 maart 2006: Een week later, ben dan inmiddels 8 weken en 1 dag, komen we weer bij de verloskundige. Hij gaat meteen weer even kijken. Stiekem hoop ik nog dat het toch goed is en er nu opeens wel een hartje zal zijn... De verloskundige kan echter nu helemaal niets meer vinden. Omdat ik ook nog steeds geen bloedverlies heb wordt ik doorgestuurd naar de gynaecoloog om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap uit te sluiten. Een kleine kans dat dit zo is, maar toch. Dit blijkt dus wel het geval te zijn! In mijn rechtereileider zit een vruchtzakje dat nog actief aan het groeien is en dus wordt ik meteen opgenomen en de volgende dag geopereerd. Wat een ellende, wat een verdriet. Lig ik ook nog op de kraamafdeling!

Gelukkig mag ik na 2 nachten alweer naar huis. Zonder mijn rechtereileider, omdat deze inmiddels al gescheurd was en dus ook zonder zwangerschap, maar nog wel met zwangerschapshormonen! Maar ook met het besef dat het allemaal nog veel slechter af had kunnen lopen wanneer we er later bij waren geweest en het echt een acute situatie was geworden. Dan dringt het wel even door dat je eigen gezondheid toch het allerbelangrijkste is! Volgens de gynaecoloog kunnen we gewoon nog zwanger worden. Even een menstruatie afwachten, maar dat hoeft nier persé. Dus... hebben we de eisprong gewoon benut!! Nu maar hopen dat het eitje links gesprongen is etc. Tja, zo is het dus allemaal gegaan en nu proberen we weer door te gaan. Voorlopig zal het allemaal nog wat gevoelig blijven, maar we hebben elkaar en onze familie etc. We redden het wel!

Groetjes,

Ineke
 

Plaats reactie