Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Klaasje

Het verhaal van Klaasje

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Na jaren van wachten, in het prille begin van januari 1997, lukte het eindelijk om zwanger te worden. Ik was toen 36 jaar.

Ik voelde mij de gelukkigste mens op aarde, het lange wachten op een zwangerschap werd nu beloond. Maar slechts een paar weken later, begon ik te bloeden en ik verloor mijn zo welkome kindje. Ik had het gevoel dat mij een van de meest waardevolle dingen ontnomen werd die ik ooit ontvangen had. Alsof ik na een aardbeving alles en iedereen die mij lief was, kwijt was. Wekenlang heb ik gerouwd om dit verlies. 

Pas nadat ik een symbolisch begrafenisje had gedaan, had ik het gevoel dat ik weer een nieuwe start kon maken in het leven. Ik had zelfs het gevoel wijzer en sterker te zijn geworden na deze ervaring. Slechts twee maanden later kwam ik er tot mijn verbazing achter dat ik weer zwanger was geworden. Ik was wat terughoudender in het tonen van mijn blijdschap hierover, want ik wist dat ik ook nu geen garantie voor een succesvolle zwangerschap zou krijgen. Dat was maar goed ook, want ik kreeg weer een miskraam. Niet zo heel lang daarna kreeg ik zelfs voor de derde keer een miskraam. Hoe kon ik hiermee omgaan? In de eerste plaats ondervond ik veel steun en begrip van mijn levenspartner. Daarnaast deed ik wat ik zelf kon en ik bedacht afscheidsritueeltjes om lucht te geven aan mijn gekwetste gevoelens (bijv. gedichtjes schrijven, schilderen, bloemen planten ter herinnering...). Ook stapte ik het medische circuit binnen, maar dat leverde niets op, men verklaarde mij gezond. Daarnaast begon ik een Tibetaanse arts te bezoeken, want ik vertrouwde het niet. 

Hij zag dat ik problemen met mijn nieren had, die een succesvolle zwangerschap in de weg stond en hij ging me daarvoor behandelen (in een zwangerschap moeten nieren 2x zo hard werken). Ondertussen bleef ik vroege miskramen krijgen, want het zou een langdurige behandeling worden. Ik probeerde me geestelijk staande te houden door van alles te bedenken om mijn rouw te verwerken. Tot nu toe, sinds mijn negende miskraam, ben ik al 2 jaar niet meer zwanger geweest. Mijn Tibetaanse dokter heeft mij wel weer gezond verklaard en is ervan overtuigd dat ik een volgende zwangerschap uit zal dragen. Toch heb ik het gevoel dat ik maar een kleine kans heb om ooit moeder te worden. Het belangrijkste is, dat ik vrede met mijn situatie leer te krijgen. Ik heb gemerkt dat ik in staat ben om herhaalde miskramen te overleven, als ik maar goed zorg voor mijn gekwetste zieltje en mezelf op alle mogelijke manieren probeer te uiten. Ik heb mijn ervaringen in een homepage verwerkt. Het heet: "Our tiny stars in heaven/ Onze kleinste sterren aan de hemel". Er staan ondertussen heel veel kleine afscheidsritueeltjes in van vrouwen van over de hele wereld, het is een plek van troost geworden. 

Bezoek mijn homepage als je wilt: http://pages.ivillage.com/klaasje/ 
 

Plaats reactie