Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Lars

Het verhaal van Lars

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Hallo ik ben Sarina Hartgers en ik ben moeder van Lars die 27 juni levenloos ter wereld kwam.

Ik heb een rustige zwangerschap gehad en op 24 juni begonnen er weeen ik was toen 36 en een halve week zwanger. Ik heb de verloskundige laten komen omdat ze maar niet regelmatig werden maar wel erg heftig. Zij zei dat het indalingsweeen waren. Nou oke dat is goed...

Zondag's 25 juni werd ik wakker en kon niet meer op of om, ik had wat vocht verlies en mijn man en ik dachten dat de vliezen waren gebroken. Weer de verloskundige gebeld die kwam weer kijken want dacht dat ik misschien een blaasontsteking had. Toen ze kwam zei ik tegen haar dat ik zo'n last had van een harde buik, dat was niet hard zei ze, maar voor mijn doen was hij wel erg hard. Maar toen ze ging luisteren naar het hartje hoorde ze niets meer, dus ziekenhuis gebeld en daar klonden we meteen terecht. Ik wist toen nog niet wat er aan de hand was, ik dacht dat ik gewoon ging bevallen. In het ziekenhuis aangekomen werd er geluisterd maar ze kon weer niets vinden. Een verpleegster ging weg en voor mijn gevoel kwamen er veel meer voor terug, Er werd een echo gemaakt. Ik durfde er niet naar te kijken of ik voelde dat er iets mis was. Ik keek naar de gezichten van de verpleegkundigen, en wat ik al dacht die stonden niet erg vrolijk. De gynacoloog zei dat de placenta was losgeraakt, en vroeg wat dat betekende en ze zei dat een kindje niet zonder placenta kan leven. Op dat moment stort je werled in. Iets waar je zo naar uit kijkt is er niet meer. Ik wilde meteen een keizersnede maar dat doen ze niet, ik kon erg ziek worden. Dat werd ik ook. Ik verloor heel veel bloed, kreeg koorts. Maandagavond 26 juni zou ik stifjes inkrijgen om mijn baarmoedermond te openen maar ik bleek al 1 cm ontluisting te hebben.

27 juni om 9 uur smorgens kreeg ik weenopwekkers, en toen ging het hard. Aan het eind van de ochtend kwamen ze mijn vliezen breken. Ze zeiden tegen mij dat het ook wel 's nachts geboren zou kunnen worden en de weeen waren zo heftig dat ik om een uur of twee gevraagt heb om een ruggeprik, want dit hield ik niet meer tot s avonds. En toen ze rond drie uur kwamen voor de ruggeprik had ik 10 cm ontsluiting en kon ik naar de verloskamer( gelukkig zonder ruggeprik).
Om 15.54 uur is onze prachtige zoon Lars geboren. Hij was helemaal perfect, had geen afwijkingen. Ik heb anderhalf uur met hem op mijn borst gelegen en dat waren zulke mooie uren. Hij is met ons mee naar de slaapkamer gegaan waar vrienden en familie hem hebben gezien. Ik mis hem echt heel erg. Maar ben op het moment weer zwanger van ons tweede kindje. Want Lars is en blijft mijn eerste kind.

Sarina Hartgers
 

Plaats reactie