Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Lisa Weesing

Het verhaal van Lisa Weesing

(1 stem, gemiddeld 3.00 van 5)

Hallo allemaal,
Wij zijn Christiaan (28) en Luciënne (26) wij zijn de ouders van onze lieve kleine meid Lisa. Ze is dood geboren na een zwangerschap van 33 weken.

Mijn zwangerschap verliep zonder problemen, ik was wel moe maar dat hoorde er gewoon bij ik werkte ook fulltime dus ja... . In mei was ik parttime gaan werken. Nu achteraf kan ik zeggen dat Lisa toen al minder bewoog maar ja ze was mijn eerste kindje dus ik dacht dat ze gewoon groter werd en daarom minder kon bewegen, alles ging verder goed. Eind mei begin juni was ik gestopt met werken omdat het gewoon te zwaar werd. In de nacht van 19 op 20 juni kreeg ik pijn in mijn buik om een uur of vier en om een uur of vijf had ik Chris wakker gemaakt en gevraagd of hij de verloskundige wou bellen. Ik had geprobeerd uit te leggen hoe het voelde, als hele gemene steken in mijn buik en ze zei dat als ik echt ongerust was dat ze langs zou komen. Ik keek het nog even aan maar om half zeven heb ik haar nog een keer gebeld om te vragen of ze langs wou komen. Toen ze heeft ze me nagekeken en hebben we samen naar haar hartje geluisterd er was niets raars aan haar hartje te horen en de pijn in mijn buik, zo zei ze, kon komen doordat ze met haar billetjes tegen mijn buikwand aan het duwen was. Maar weer achteraf denk ik dat ze toen misschien wel pijn heeft gehad of dat ze gevochten heeft voor haar leventje, het doet heel veel pijn om te weten dat ze een korte periode van stress heeft gehad, ik weet zeker dat het 20 juni gebeurd was. Die middag moest ik voor gewone controle weer naar de verloskundige. Chris ging mee want die had de rest van die dag vrij genomen, hij moest even naar zijn werk om dingen voor te bereiden en is toen weer naar huis gekomen. Toen hebben we, voor het laatst haar hartje gehoord, en ook nu was er niets raars aan te horen. De verloskundige vond dat Lisa twee weken daarvoor iets te klein was en dat ik rust moest houden, tussen de middag even slapen of zo. Dus toen we de 20ste naar de verloskundige gingen was ik wel benieuwd of ze goed gegroeid was. En ook dat was goed ik was 4 kilo in twee weken gegroeid, de verloskundige was tevreden en voor de rest was alles helemaal oké. We maakten een afspraak voor de gynaecoloog voor 29 juni want ik heb waarschijnlijk het syndroom van marfan en om alles goed onder controle te houden zouden we gaan kijken of ik de rest van onze zwangerschap bij de gynaecoloog zou lopen en we zouden een echo doen omdat Lisa in stuit lag.

Toen de 29ste, het ging allemaal erg raar, zou ik alleen gaan maar ik had mezelf buiten gesloten, dit was mij nog nooit gebeurd, dus ik toen maar op de fiets naar het ziekenhuis. Daar aangekomen Chris gebeld en gewacht met de echo tot hij er ook was. Het was alsof ik dit niet alleen door mocht maken. Toen we daar eenmaal lagen kwam er eerst nog een zuster kijken, de zuster die de echo deed zei nog niets, toen kwam de dokter die zei ook nog niets, maar wij wisten al dat er iets niet goed zat. Er komen niet voor niets zoveel mensen kijken. En toen kwam het. Ze zei “ik kan met de beste wil van de wereld geen hartje vinden”. De wereld stortte compleet in. Chris en ik waren versuft, verstomd, het was allemaal één grote waas. We werden naar een kamertje gebracht om bij te komen of zo, om het allemaal “even” tot ons door te laten dringen, nou dat lukt niet hoor, dat duurt heel erg lang en het gaat stukje bij beetje, je kan het niet in een keer bevatten, dat is onmogelijk. Het drong allemaal niet tot ons door. Chris begon in het kamertje te huilen en vroeg hoe het nu verder moest. Ik wilde eigenlijk een keizersnee, dat was mijn eerste reactie. Gelukkig zei de gynaecoloog dat dat absoluut niet kon, veel te veel onnodig gevaar, ze moet op natuurlijke wijze geboren worden. Ik zeg gelukkig want het helpt me heel erg door het verlies heen te komen omdat ik op deze manier heel bewust lichamelijk afscheid van ons meisje heb kunnen nemen. Geestelijk natuurlijk ook maar dat gaat veel langer door. Toen kwam de dokter binnen en zei dat ze maandag om 12:00 een afspraak wilden maken om te overleggen hoe het nu verder moest. Ze was erg zakelijk, ik denk dat ze zich geen andere houding wist te geven, je kon toch wel zien dat zij het er ook best wel moeilijk mee had maar ik vind dat ze dat best iets meer had mogen laten merken. Vrijdag hadden we de huisarts gebeld en hij was direct gekomen. Toen hij bij ons was moest hij ook huilen want hij had 2 jaar geleden hetzelfde meegemaakt, zijn zoontje is ook doodgeboren. Hij had ons verteld dat het misschien handig was om alvast wat dingen te regelen wat betreft het afscheid. Dit was heel erg moeilijk want wij realiseerde ons nauwelijks dat ze er niet meer was. We hebben het hele weekend zitten tobben. Heel heel erg dat afwachten en hopen dat ze het toch misschien mis hadden omdat ik haar toch voelde bewegen, maar de dokter zei dat het door lopen kwam. Maandag werd er nog een echo gemaakt en hier konden ze zien dat ze al een poosje overleden was, ik denk zelf heel sterk dat het 20-6 of de dag erna gebeurd is. Er werd afgesproken dat ik die avond om elf uur zou worden opgenomen om ingeleid te worden, ze had me gewaarschuwd dat het misschien nog wel een paar dagen zou gaan duren omdat ik 33 weken zwager was en mijn baarmoedermond nog niet rijp was.

's nachts om een uur werd het infuus ingebracht, om half twee begonnen de weeën en om kwart voor vier braken mijn vliezen, toen kreeg ik pijnstillers en was ik best suf, maar om half zes werd alles weer helemaal helder, ik had persweeën. Het waren er maar 3, de rest moest ik zelf doen, om dertien over zes werd Lisa geboren. We wisten toen pas dat het een meisje was, ze woog 1734 gram. Ze was een klein mini mensje met een hele berg mooie zwarte haren. Zelfs toen kon ik het nog niet geloven dat ze er niet meer was, ik verwachtte elk moment dat ze begon te huilen. Het was op dat moment te moeilijk om haar te zien, ik kon het niet aan. Chris heeft heel even haar hoofdje gezien maar verder kon hij het ook niet aan. Ik heb haar heel bewust gevoeld toen ze geboren werd, eerst haar ene beentje toen haar billetjes, toen haar lijfje en daarna haar armpjes en hoofdje. Ik heb wel aan de verloskundige gevraagd hoe ze eruit zag. Ze zei dat ze heel mooi was, maar dat ik misschien zou schrikken omdat ze al een poosje in mijn buik overleden was en haar velletje op verschillende plaatsen losgelaten had, ze had een dik buikje van vocht en haar tongetje was zwart en opgezwollen.

De verpleegsters hebben veel foto’s van ons meisje gemaakt en een hand- en voetafdrukje voor ons gemaakt. Ze hadden ook een plukje haar voor ons afgeknipt. Ik ben zo ontzettend blij dat ik deze dingen van mijn meisje heb. Ik heb haar gezien en ik weet dat ik toen de juiste keuze had gemaakt, ik kan het nu aan om mijn lieve meisje te zien, voor mij is ze het mooiste kindje van de wereld. We hebben haar op een heel mooi plekje bij een klein kerkje in besloten kring begraven. De begrafenis was heel mooi, Chris en ik waren eerst met z’n tweeën heen gegaan, ik heb een hele mooie zonnebloem op haar witte kistje gelegd, hij was precies even groot als haar kistje. Later kwam de rest van de familie ook afscheid nemen. Ze konden ons niet vertellen wat er mis is gegaan tijdens mijn zwangerschap. Een van de vele mogelijke oorzaken zou kunnen zijn dat er een heel klein deel van de placenta heel geniepig heeft los gelaten, maar zeker zullen we het nooit weten. Ik ben nu een beeld voor Lisa aan het maken van speksteen en ik wil deze ook nog in Onyx maken omdat dat beter tegen het weer kan, het speksteen is sneller te bewerken, ik wil niet dat er een hele tijd niets op haar grafje staat. Het voelt goed om dit te doen. Het is nu bijna, op 4 dagen na, 4 maanden geleden dat onze dochter geboren is en het gemis wordt alleen maar groter. Het is erg leeg zonder haar hier. Ik ben heel blij dat ik hier ons verhaal mag schrijven want het helpt mij met het verlies van Lisa een plekje te geven.

Plaats reactie