Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Luna Fay

Het verhaal van Luna Fay

(5 stemmen, gemiddeld 3.60 van 5)
vlinderverhalen

Mooi roze, maar ze huilde niet. Dat gebeurt wel eens vaker, dacht ik. Dat zie je ook wel op tv.

Ze moet even bijkomen, dacht ik. Maar na een tijdje was het nog steeds stil. Dus vroeg ik: Waarom huilt ze niet, wat duurt het lang. Toen kwam de kinderarts, die ons vertelde dat we moesten gaan bidden, want Luna had het moeilijk. Ze probeerden het nog vijf minuten. Na vijf minuten kwam de kinderarts weer en vertelde ons dat ze niks meer kon doen. Ze kreeg het hartje van Luna niet aan het kloppen. Al 20 minuten was ze bezig en het lukte niet. Wat er dan door je heen gaat, dat kan ik niet beschrijven. Onmacht, verdriet, woede, angst, je wilt het niet geloven en denkt dat je in een film zit. Niet ons kind, niet Luna, ons kleine prinsesje. Maar toch was het waar, het was helaas geen film. Onze mooie dochter Luna Fay was dood. Ze had een gewicht van 8 pond en was 56 cm lang, perfect. Hoe kon dit gebeuren? 9 maanden lang deed ze het perfect, maar de laatste uurtjes van haar leventje is er iets gebeurd wat niet te verklaren is. Niemand weet iets, zelfs na een obductie is er geen oorzaak. Ze was perfect, te mooi, zeggen mensen. Ik weet het niet. Wij moesten ons gaan bezig houden met haar begrafenis in plaats van ‘drinkt ze wel goed?’.

Op 12 mei hebben we haar begraven. Vreselijk zo'n klein kistje. Ik hoop dat niemand dit verdriet ooit zal voelen wat wij voelen. Een gat in je hart, ik weet nu hoe het voelt. We zijn nu bijna 2 maanden verder en proberen ermee te leren leven hoe moeilijk het ook is. We zijn zo boos geweest op de gynaecoloog, want het feit ligt er dat als hij haar dinsdag gehaald had ze er nu nog was geweest. Dit is nooit zijn bedoeling geweest en dus hebben we hier goed over gepraat. Ik wil nooit meer bij hem onder controle, het vertrouwen is weg. We moeten toch verder en we krijgen haar niet meer terug. Gelukkig krijgen we heel veel steun van de mensen om ons heen; dit verzacht iets. We hopen dat ik gauw weer zwanger ben, want we willen zo graag een kindje. Ik hoop dat dit zeer spoedig lukt, een broertje of zusje voor Luna. Maar Luna blijft ons eerste kindje, nooit zullen we haar vergeten. REMEMBER LUNA FAY.

Luna Fay fladdert ook rond in vlindertuin 59. Zo graag had ik haar vast willen houden, haar de borst willen geven, kleertjes aan willen doen, want de hele kast hing vol met de mooiste kleertjes en nu hangen deze roerloos in de kast. Maar toch zijn er dan die lichtpuntjes, ook al heb je zoveel verdriet en pijn. Zoals laatst toen we weg waren met de boot en het over haar hadden. Het was toen ook nog vaderdag en wat kwam er voorbij... een boot die La Luna heette. Nou vraag ik je is dat niet toevallig. Graag zou ik ook eens met een paragnost willen praten dus als iemand hier ervaring mee heeft dan hou ik me aanbevolen. Het gaat op het moment wel aardig met ons. Mijn man heeft gisteren met onze buurman een stenen borderrol langs het grafje geplaatst. Nu is het echt haar plekje. Er komt ook nog grind op en een hele mooie steen in de vorm van een maan. Toen ik dit vanochtend zag was ik weer vreselijk verdrietig en moest ik weer ontzettend huilen. Prompt begon het hier ook vreselijk te regenen, en dan lach ik weer inwendig. Het gaat echt met ups en downs. Vooral als je dan moeders ziet lopen met kinderwagens als jezelf onder weg bent naar het kerkhof. Dan denk ik #&$#@&$ dat had ik ook gewild , maar ik moet nu naar mijn kindje dat op het kerkhof ligt. Het besef dat ze echt niet meer terugkomt doet soms zo'n pijn. Ik mis haar nog zo verschrikkelijk veel. Als ik het echt moeilijk heb dan fiets ik naar haar grafje toe, ga daar lekker een potje zitten janken en dan kan ik er weer tegenaan. Maar gelukkig kan ik ook nog lachen om heel veel dingen. Het helpt ook om er heel veel over te praten en het verdriet met lotgenoten te delen.

Morgen is het weer een grote dag voor ons. Terug naar het ziekenhuis waar Luna Fay is gestorven voor de uitslagen van de obductie op haar en mijn placenta. Nou het zal mij benieuwen. Er komt toch waarschijnlijk niks uit, had de kinderarts al tegen ons gezegd, want ze was volgens haar perfect en zo zag ze er toch ook uit. Wij denken zelf dat het toch echt komt door de bloeddruk die is toen van dinsdag op donderdag zo naar beneden gezakt van 105 naar 70 en ik heb toen ook duidelijk aangegeven dat ik me toch echt niet lekker voelde. Achteraf heeft de dienstdoende verloskundige hierover niet eens overleg gehad met de gynaecoloog. Maar wat er ook uitkomt, we krijgen haar er niet meer mee terug. Het is zo moeilijk om er mee te leren leven, dat als er toen was ingegrepen, Luna er nu nog geweest was. Dit heeft zelfs onze gynaecoloog bevestigd. Maar gelukkig hebben we elkaar en samen slaan Wilco en ik ons er moedig doorheen, ook al hebben we het nodige verdriet. Nou, we hebben het weer achter de rug. Ik was er gewoon misselijk van vanochtend, zenuwen. Uit de obductie is niks gekomen. Luna was perfect en met mijn placenta was ook niks mis. Ze noemden het een wiegendood in de baarmoeder. Ik ben heel blij dat het niet iets erfelijks is en dat Luna geen afwijkingen had. We hebben nu maar tegen elkaar gezegd dat ik zwanger ben geweest van een engel en een verdomd mooie ook! Luna Fay, we missen je.

Dikke kus papa en mama.

Ik ga bloemen kopen voor mijn meisje,
geen rammelaar, geen mooie bal,
Geen rode neus voor op het carnaval.

Geen vlag voor het bevrijdingsfeest,
geen ballon, geen trein, geen knuffelbeest.

Geen kleertjes in alweer een grotere maat,
geen potje Olvarit dat in een reclamefolder staat,
of luiers van weer eens aan ander merk.
Alleen wat plantjes in 't perk.

Ik ga bloemen kopen voor mijn meisje.
't Roept verzet op in mijn hoofd.
Ik ken geen vader die haar dochter
voor haar verjaardag bloemen beloofd!

Een kind moet spelen, ontwikkelen, groeien,
eens lekker met haar vader en moeder stoeien!
's Zomers in het badje op het gazon,
voor op de fiets met een petje tegen de zon!

Bootje varen met een oude schoen,
maar wat moet een kind met bloemen doen?!

Ik ga bloemen kopen voor mijn meisje,
iets anders kan, mag, hoeft niet meer.
En deze bloemen zet ik dan op haar grafje neer......

 

Plaats reactie