Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Luna Fay - deel 2

Het verhaal van Luna Fay - deel 2

(1 stem, gemiddeld 5.00 van 5)

Toen ik vanochtend bij Luna kwam, zag ik dat er naast haar weer een gat was gegraven.

Ze waren hier nog druk mee bezig, dus ik ben maar gauw weggefietst. Ik dacht bij mezelf ik kom straks nog wel een keer langs, eerst maar ff boodschappen doen. Ik hoef niet te zien hoe ze dat doen, dat wordt me iets te confronterend. Vanmiddag ben ik er weer heen gegaan en toen zag ik dat ze een buurjongetje heeft gekregen. Vreselijk, wat zullen die ouders ook een verdriet hebben. Maar aan de andere kant dacht ik, gelukkig is zij nu niet meer de laatste in de rij en ligt ze nu weer tussenin. Ik hoorde vandaag ook dat een collega van mij ook zoiets heeft meegemaakt, ook een voldragen zwangerschap. Je hoort het teveel de laatste tijd, ik word er gewoon naar van.

Gister zaten wij bij de gynaecoloog. Voor ons ging er een stel naar binnen waarvan het meisje ook 41 weken zwanger was. Toen ze uit de kamer kwam hoorde ik haar nog zeggen: ‘Nou dan wachten we wel weer af.’ Wilco en ik keken elkaar aan en zeiden dat hebben wij ook vaak tegen elkaar gezegd. Dit zal me met een tweede zwangerschap nooit meer overkomen. Ik sta nu op mijn strepen. Gister was het alweer twee maanden geleden, de tijd gaat zo snel, gelukkig maar. Maar voor ons staat de tijd toch ook af en toe echt nog even stil. Ik vergeet steeds dingen die ik had afgesproken, ben er nog niet echt bij met mijn hoofd. Als het goed is moet ik maandag ongesteld worden. Ik hoop het natuurlijk niet, gatver ben er toch weer zenuwachtig onder, maar we willen het ook zo graag. En dan zullen er altijd weer mensen zijn die tegen ons zeggen: ‘Zo, nu al zwanger? Jullie zijn er snel overheen.’ Maar als we er teveel over praten, dan is het weer van ‘Goh, je moet toch nu echt een keer verder met je leven.’ De mensen zitten raar in elkaar, daar kom je nu wel achter. Maar we blijven vooral praten over onze Luna. Andere ouders praten tenslotte toch ook over hun kinderen, dus waarom zouden wij dat dan niet doen? Ik ben nog steeds niet ongesteld. Ik word er helemaal gek van. Dus gisteren al een test gedaan, maar die was negatief. Maar ook nu ben ik nog steeds niet ongesteld. Met Luna was de test ook eerst negatief. Ik denk nu de hele tijd: Ja word dan gewoon ongesteld of geef een positieve test aan. Maar goed we wachten wel af.

Gisteren was ik op een verjaardag waar ook een jongetje was dat twee dagen na Luna is geboren. Gelukkig ken ik de ouders goed, dus dat maakt het dan net weer wat makkelijker. Ik heb hem ff lekker vastgehouden. Hij begon te lachen en te brabbelen en toen kreeg ik het toch ff een beetje moeilijk hoor. Bedacht me ineens dat wij dit nooit van Luna zullen zien. Maar gelukkig pakten zij dit ook heel goed op, dat is wel zo ontzettend fijn. Hehe, eindelijk ben ik dan van de onzekerheid verlost. Ik ben gister ongesteld geworden en dan ook maar gelijk heel erg goed. Vandaag zei iemand tegen me: ‘Dat jij foto's van je dochter in de kamer hebt hangen.’ Hoezo?, vroeg ik. Nou, zei die persoon, het is toch een foto van een dood kindje. Toen ben ik dus echt heel kwaad geworden. Het is en blijft onze dochter en daarom hangen die foto's daar dan ook, dood of levend. Ik denk dat diegene hier niet meer komt, heel jammer dan NOT. Zo belachelijk als sommige mensen kunnen doen. Ik snap heus wel dat ze niet weten wat ze moeten zeggen, maar kom, een beetje tact mag toch ook wel. Ik probeer dan ook altijd maar weer te denken dat ze niet beter weten. Maar toch doet het vreselijk veel pijn zulke opmerkingen. Had gisteren ook een leuk bezoekje van een fijne collega. Ik kreeg zo'n lief boekje van haar. Het heet Maantjelief. Leuk, ik moest er weer van huilen natuurlijk. Ook nog ff wat prietpraat van mijn nichtje. Ze had weer aan haar moeder gevraagd op wat voor dag Luna was geboren. Op een zaterdag, had mijn schoonzus gezegd. Jammer, had die kleine toen geantwoord, als ze op maandag was geboren dan had ze haar eigen dag gehad: MAAN DAG! Wat er al niet omgaat in die kleine kopjes.

Vandaag weer een k.... dag. Ik kwam op het kerkhof en zag dat ze weer druk bezig waren met graven te graven. Dan word je weer ff met je neus op de feiten gedrukt. Dat hebben ze ook voor Luna gedaan. Tuurlijk weet ik dat wel, maar daar wil je soms gewoon nog niet aan. Het liefst groef ik haar dan weer op en nam ik haar mee naar huis. Want in mijn gedachten is ze nog ongeschonden, alhoewel ik heus wel beter weet. Maar in dromen kan alles gelukkig. Gisteren heb ik nog over haar gedroomd. Fantastisch, dan rent ze naar me toe, omarmt me en zegt dan steeds dat ik de liefste mama van de wereld ben. Maar als ik dan wakker word en in haar kamertje kijk dan is dat leeg.

God wat mis ik je, lieve kleine Luna Fay. Maar gelukkig krijgen we donderdag mijn schoonzus met haar drie kids te logeren, ff lekkere afleiding heerlijk. Heb gister een vreselijk ...dag gehad. Ik was aan het boodschappen en toen vroeg een caissière die ik een hele tijd niet gezien had, wat het geworden was. Ik antwoordde, een meisje, Luna, alleen is ze helaas gelijk bij de geboorte overleden. Nou je begrijpt, hier schrok ze best wel van. Nu vind ik het helemaal niet erg om dit steeds te moeten zeggen, maar nu komt het mooie. Staan er achter mij twee van die mutsen met een baby - ik denk dat deze net zo oud was als Luna nu ook ongeveer zou zijn geweest - uitgebreid te vertellen dat deze leeftijd niks heeft en dat ze niet konden wachten totdat ze zelfstandiger waren, ze waren nu nog zo afhankelijk van hun. Toen brak ik van binnen. Ik heb ze alleen maar aangekeken en gezegd: ‘Geniet maar van wat je hebt, ik heb het niet meer’. Ik kwam thuis en heb lekker een potje zitten janken. Heerlijk wat luchtte dat op. Geniet toch eens een keer van wat je hebt! Ik wilde dat iedereen eens besefte wat voor een wonder het is als je een gezond levend kindje hebt. IK HEB HET NAMELIJK NIET MEER. En geloof me, alles heb ik er voor over om dat weer te mogen krijgen. Ik weet heus ook wel dat ook ik straks weer wel eens zal denken van ‘Goh, slaap nou eens een keer door’ en ‘Hou eens op met huilen’, maar af en toe vind ik het gewoon zo oneerlijk dat mensen zo klagen over hun kinderen.

Maandag begin ik weer met werken. Moeilijk hoor, want als Luna er nog was geweest, dan was dit de eerste keer voor haar dat ze naar het kinderdagverblijf zou zijn gegaan. Maar ik heb er ook wel weer zin in, al is het dan alleen maar weer om ff te kletsen met mijn collega's. Het komt vast wel goed. Ik heb gelukkig lieve collega's die er voor me zijn en ik begin eerst nog op therapeutische basis. Dus als het niet gaat dan kan ik naar huis.

Plaats reactie