Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Luna Fay - deel 3

Het verhaal van Luna Fay - deel 3

(1 stem, gemiddeld 5.00 van 5)
vlinderverhalen

Nou mijn eerste ochtend werken zit erop.

Het is heel goed gegaan. Natuurlijk waren er af en toe wel van die slik- en traanmomenten, maar het is ook goed dat die er zijn, vind ik. Ik zie meer op tegen morgen, dan moet ik naar die locatie waar ik al tijden niks van mijn collega's heb gehoord. Gelukkig werk ik wel met een goeie collega/vriendin, net zoals vandaag, die wel laat weten dat ze er voor me is. Gisteren hadden we het 25-jarig huwelijksfeest van mijn tante en oom. Het was toch ook wel erg leuk, maar ook erg emotioneel. Luna werd natuurlijk nog ff aangehaald door mijn tante en oom en er werd zelf nog een toepasselijk lied gezongen voor de mensen die niet meer bij ons mogen zijn. Fijn hoor, dat mensen dit doen. Zo weet je dat ze niet vergeten zullen worden en dat ze voor altijd en eeuwig voort zullen leven in onze harten.

Vandaag begonnen op een andere locatie. Gelukkig moest ik werken met mijn collega/vriendin, dus dat was weer mazzel hebben. Ze had heel lief een aankondiging op de deur gehangen met ‘Welkom terug Marielle’ en daarop een mooie maan geplakt. Dat was dus wel ff janken toen ik dat zag. Ook kreeg ik een hele mooie bos bloemen. De kleine kids van kdv zagen mij en vroegen kom jij je baby halen toen ik ff langs ging bij hun groep. Nee, zei ik. Jij had toch ook een baby in je buik, zei eentje. Ik beaamde dit, maar vertelde er ook gelijk bij dat zij nu een sterretje is in de hemel. Oh, zei dit meisje tegen de andere kinderen, ze bedoelt gewoon dood net zoals mijn oma. Slik, brok in keel, tranen in mijn ogen. Beter had ik het zelf niet kunnen zeggen en door mijn tranen kwam een lach, want zo is het maar net. Van kinderen kun je een heleboel hebben, die zijn tenminste eerlijk en oprecht naar je toe. We hebben een steentje voor ons prinsesje uitgezocht. Hij wordt speciaal voor ons ontworpen. Echt, hij is fantastisch. Een heel lief klein rond steentje, de volle maan die opgedeeld is in twee maanhelften. De ene helft is zwart graniet en de andere helft is van glas, dat wordt gelaserd met een maantje erin en allemaal sterretjes. Nu alleen nog een mooie tekst bedenken. Hij wordt pas geplaatst met haar verjaardag 7 mei, dus dit wordt dan haar verjaarsdagcadeau van ons. Mooi hè, ben zo opgewonden over de steen, echt super. Het was ook wel weer heel erg emotioneel, want die man begon te tekenen nadat wij hadden verteld wat we wilden, Toen hij klaar was liet hij het ons zien. Allebei helemaal in tranen. Dit was precies wat we bedoelden, zo mooi, zo lief, perfect voor onze mooie prinses.

Vandaag is het alweer, of nog maar, vier maanden geleden en voor ons geen nieuwe foto's van Luna. Voor ons blijven de foto’s steken. Vannacht dacht ik hierover na, eigenlijk had ik hier nog niet eens zo over nagedacht. Maar toen ik het besefte vond ik dit verschrikkelijk. Ik wil ook foto's van haar verdere leventje! Maar helaas, het lot heeft anders beslist voor ons. Het steentje wordt bewust door ons op 7 mei geplaatst. Zo is het echt ook een cadeau voor haar van ons. Wilco heeft in de kamer een grote glazen pot gezet met daarop de tekst ‘vrijwillige bijdrage voor de grafsteen voor Luna Fay’. Iedereen reageert hier zo leuk op. Vooral ook omdat we iedereen het gevoel willen laten geven dat ze ook een deeltje bijdragen, want natuurlijk had iedereen ons kleertjes of iets anders willen geven toen ze geboren werd. Maar zo kunnen ze op deze manier toch ook nog iets aan haar geven. Vandaag alleen nog maar werken en dan hebben we lekker drie weken vrij. We gaan volgende week donderdag lekker naar Turkije toe. Ik zal mijn wijfie vreselijk missen, vooral omdat ik dan niet elke dag naar haar toe kan gaan. Maar ze gaat met ons mee, een foto, en de maan is toch altijd overal.

Momenteel gaat het niet zo lekker met me. Ik ben eigenlijk na de vakantie een beetje ingestort. We hebben zo'n lekkere vakantie gehad en dan kom je weer terug en dan is alles nog steeds hetzelfde, niks is veranderd. Tuurlijk weet ik ook wel dat tijd alle wonden heelt, maar ik vind op dit moment alles negatief en kan eigenlijk bijna niet eens meer genieten van de leuke dingen die er nog wel zijn. Dus heb ik eindelijk de knoop doorgehakt en ga ik naar een psycholoog. Volgende week vrijdag heb ik al de eerste afspraak. Sinds dat ik deze stap heb gezet voel ik me gelijk al een stukje lichter. Ik hoop dat ik er baat bij zal hebben. Soms voel ik me zo ontzettend eenzaam en dat kan ik dan niet uitleggen aan mensen die niet hetzelfde hebben meegemaakt. Mensen zeggen dan toch al gauw ‘Ja, maar je hebt elkaar toch. Praten jullie dan niet?’ Mens, wij doen niks anders dan praten, maar dat is het ook niet. Ik mis gewoon iets, ik ben een moeder zonder kind. Mijn hele verstand schreeuwt om een kind, maar helaas, het lot heeft anders beslist! 

Yolanda heeft een prachtige foto voor ons gemaakt. Het deed me zo goed om deze te zien. Lief dat je zo aan mijn kleine meisje denkt als je de maan ziet. Ik ben nu twee keer naar de psycoloog geweest en het gaat lekker tussen ons. Ik heb er een goed gevoel bij om hier met haar over te praten. Heb aangegeven waar ik heel erg mee zit en zij heeft mij daar al heel goed mee geholpen. Natuurlijk ben ik er nog lang niet, immers het loslaten van je kind kun en wil je niet in 1 keer doen. Andere moeders doen dit ook niet, dus wij hoeven dit ook niet in 1 keer te doen. Nu zij mij hierbij helpt gaat er echt zo'n last van mijn schouders af, heerlijk, en ook ben ik voor het eerst deze week niet bij Luna haar grafje geweest zonder een mega schuldgevoel te hebben. Naar haar toe ik weet nu dat ze altijd bij mij is, ze zit immers in mijn hart en daar gaat ze nooit meer uit!

Hier tenslotte nog even een gedichtje dat uit het boek ‘In de knop geboren’ komt. Zo'n mooi boekje, ik heb er veel aan. Dit gedichtje beschrijft mijn gevoel als ik naar Luna's plekje toe ga.

Mijn ogen zijn gevuld met tranen.
En ik fiets door de wind,
ik kom eraan mijn kind.

Halverwege stop ik even,
pluk wat bloemen die ik vind,
ik kom eraan mijn kind.

Bijna ben ik bij je,
en voel de pijn die mij verslindt.
Ik kom eraan mijn kind.

Mijn tranen vermengen met de regen
ik leg bloemen naast je neer.
Mijn kind is niet meer.
 

Plaats reactie