Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Marcia

Het verhaal van Marcia

(2 stemmen, gemiddeld 3.00 van 5)

Ik ben Marcia, 24 jaar en mijn man Martijn is 28 jaar. We wilden al een tijdje graag een kindje.

En nadat we trouwden vonden we het tijd dat ik zou stoppen met de pil. Na 4 maanden konden we dan ook ons geluk niet op toen we van de test aflazen dat we zwanger waren. Dat was 23 april van dit jaar. We waren zo ontzettend blij dat we het direct tegen onze ouders hebben gezegd. Het zou van beide kanten hun eerste kleinkind worden en ze waren dan ook heel erg bij en ook trots. Die dag hebben we ook een zwangerschapsdagboek gekocht, waarin we vanaf de eerste dag veel in schreven.

Ik werd via de dokter doorgestuurd naar de gynaecoloog omdat ik al een tijdje last heb van hoge bloeddruk. Toen ik 7 weken zwanger was, gingen we hier voor het eerst naar toe. We moesten lang wachten in de wachtruimte. Toen we eindelijk na meer dan een uur wachten naar binnen werden geroepen, kregen we eerst een gesprekje en daarna gingen we naar het kindje kijken. We zagen ons kindje op het scherm en op dat moment voel je een soort golf van liefde door je lichaam stromen. Het is eigenlijk niet te beschrijven wat je op dat moment voelt. Het is echt een klein wonder wat je dan ziet en we waren ook erg dankbaar dat alles goed was met ons kleintje. We zagen zelfs al een hartje kloppen. Dolgelukkig en stralend gingen we weer weg en we gingen die dag naar een grote babywinkel om rond te kijken.

Een aantal weken later waren we allebei een week vrij en besloten een start te maken aan het opknappen van de babykamer. Sommige mensen vonden het nog wel wat te vroeg, en dat was ook wel zo, maar dat kon ons niet zo veel schelen. We wilden dit nu graag zo doen. We hadden al de meubelen en later in de week stond eigenlijk alles op zijn plek. Mijn man deed veel, want ik was erg moe en deed het rustiger aan. Als ik een half uur aan het verven was moest ik alweer uitrusten, want dat was dan al te veel. Op wat kleine dingen na was de kamer af. En vaak liepen we zomaar de kamer in om daar even te staan en alles te bewonderen. Op zo'n moment voel je je zo machtig en rijk en konden we alleen maar stralen, ondanks de misselijkheid. We kregen veel kaarten van mensen om ons heen en vol trots zetten we die neer. De foto van de echo hadden we ingelijst en op de kast gezet. Familie kwam langs en bracht cadeautjes mee die op de babykamer kwamen te staan.

Toen we precies 12 weken zwanger waren gingen we opnieuw naar de gynaecoloog. Vanwege mijn bloeddruk moesten we ieder maand terugkomen. Hij vroeg hoe het ging en volgens ons ging alles naar wens. Dit keer kregen we een echo, dat kon de vorige keer niet. We zagen ons kleintje op de monitor. Hij was mooi en had al de vorm van een mensje, je zag ook al de oogkassen. Het was erg mooi om te zien. We hadden toen al gezien dat onze kleine niet bewoog, en dat vonden we al erg vreemd. Toen de gynaecoloog vertelde dat hij inwendig wilde kijken omdat hij het niet goed kon zien, keken mijn man en ik elkaar aan en wisten op dat moment al dat het mis was.
Ik kreeg al tranen in mijn ogen en even later vertelde de gynaecoloog dat hij slecht nieuws had en dat onze kleine niet meer leefde. Op dat moment leek het wel of iemand mijn hart uit mijn lichaam haalde en aan stukken trok en dat de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik kon alleen maar huilen. Martijn hield zich sterk, omwille van mij en ook omdat hij nog naar huis moest rijden. Maar eenmaal thuis aangekomen stortte hij in, en samen hebben we veel gehuild.

We moesten beslissen of ik het uit zichzelf zou laten komen of dat ik het weg zou laten halen in het ziekenhuis. We besloten het laatste en 5 dagen later konden we er terecht. Die avond zijn we bij onze vrienden, Stefan en Linda en hun super lief zoontje Kelvin van nu bijna 1 jaar langs geweest. Ze hebben ons erg gesteund en geholpen. Het was een raar idee, te weten dat je zoveel dagen met een overleden kindje in je buik loopt en je denkt veel na over wanneer het gebeurd zou kunnen zijn en waarom je het niet hebt gemerkt. Maar daar zullen we nooit achterkomen.

Het duurde allemaal erg lang in het ziekenhuis. Om 09.00 moesten we er zijn en ik werd om half 12 geholpen. Ik was erg zenuwachtig en begon te huilen toen ik de OK werd binnen gereden en ik op de andere tafel over moest stappen. De mensen daar hebben me erg goed verzorgd en hadden veel begrip voor de situatie. Ze konden me ook goed op mijn gemak stellen en voordat ik het doorhad sliep ik al. Tegen 1 uur werd ik wakker en voelde met mijn hand op mijn buik. Op dat moment besefte ik dat er niets meer in zat en voelde me leeg. Rond half 7 in de avond mochten we eindelijk naar huis toe. Martijn was erg moe omdat hij de hele dag naast mijn bed had gezeten.

Eenmaal thuis kregen we veel lieve kaarten en telefoontjes. De hele week zijn we nog thuis gebleven en hebben we samen veel gepraat en gehuild. Ook hebben we samen wel leuke dingen gedaan in die week, zoals een dagje naar de dierentuin. Dat hielp wel een klein beetje, dan heb je je gedachten even bij wat anders. De week daarna moesten we weer aan het werk en mijn eerste dag was heel emotioneel, omdat al mijn collega's naar me toe kwamen. Veel mensen zeiden lieve woorden tegen ons. Er waren ook mensen die erg nuchter zijn en dingen tegen je zeggen zoals: “Je weet dat je zwanger kan worden, dus kop op” of “Ach het gebeurt zoveel, ik heb het ook gehad” of “Je bent nog zo jong.”
Het is nu 3,5 maand geleden en mensen zeggen zulk soort opmerkingen nog steeds. We weten dat deze mensen gelijk hebben, maar het steekt wel in je hart. Voor ons is dit ons kindje en dat het pas 12 weken was maakt voor ons niet uit. Je gaat aan deze opmerkingen wennen, maar leuk is het niet. Het is voor ons allemaal nog veels te vers.

Ondertussen hebben we van de gynaecoloog gehoord dat we weer zwanger kunnen worden als we dat willen. En dit willen we erg graag. We zien nu erg vaak zwangere vrouwen lopen en dan zijn we wel een beetje jaloers. We willen dat ook graag en denken er dan aan hoe dik ik nu zou wezen. Vandaag over 3 maanden zou ik uitgerekend zijn. Maar hierover denken heeft geen zin, want daar krijgen wij ons kleintje niet mee terug. Onze tijd gaat zeker weten nog komen.

Ons kleintje zit voor altijd in ons hart en zal altijd ons eerste kindje blijven.

Gedicht:

De eerste keer dat wij je zagen,
was je ons kleine wonder
zo klein en zo mooi
maar het duurde veel te kort
na 12 weken leven we alweer zonder

Je hebt ons verlaten
en dat doet ons erg pijn
maar we begrijpen het wel
gelukkig was je nog maar zo klein

Je bent nu ons vlindertje
een hele lieve en nog heel klein
dat over ons waakt en op ons neerkijkt
ons verdere leven
totdat ook ons leven aan ons voorbij strijkt

Je bent nu in een mooie wereld
vol lieve vlindertjes
blijf tot die tijd naar ons kijken
en dan over een poos
zullen we jou eindelijk bereiken.

Voor altijd ben je in ons hart.

Kusjes van je papa en mama
 

Plaats reactie