Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Marlous

Het verhaal van Marlous

(3 stemmen, gemiddeld 3.67 van 5)

Michel en ik hadden het al heel vaak over kinderen gehad en dat we ze zelf ook graag wilden dat was duidelijk. We zijn allebei gek op kinderen en een kindje van ons zelf….. ja heel graag!

Op 10 Juni vorig jaar trouwden we, we hadden net daar voor een mooi huis gekocht en alles ging zo perfect dat ik, toen we terug kwamen van onze honymoon, ben gestopt met de pil. We verwachtte helemaal niet dat het na ruim een maand meteen raak zou zijn. Ik heb altijd gezegd "eerts moet je nog zwanger worden" Maar na ongeveer 4 weken werd ik niet ongesteld en kwam toch wel het vermoeden dat ik zwanger zou kunnen zijn. Nadat ik een week over tijd was heb ik een zwangerschaps test gekocht en die heb ik 'savond samen met Michel gedaan. We zaten allebei als twee gespannen veren over die test gebogen, zou het waar zijn? Ik voel me helemaal niet zwanger? Maar het was waar twee blauwe streepjes. Niet te geloven! De volgende dag heb ik nog zo'n test gedaan, voor de zekerheid. Natuurlijk weer dezelfde uitkomst, we werden toen allbei heel zenuwachtig, het was echt zo, en wat moet er nu gebeuren, zo snel al, niet te geloven. We hebben toen mijn ouders gebeld en gevraagd of ze even koffie bij ons kwamen drinken.

Toen we het hun vertelde, stonden ze ook allebei helemaal perplex, omdat wij het er nooit met iemand anders over hadden gehad hadden ze dit helemaal nog niet verwacht, maar ze vonden het helemaal te gek. En wij waren blij dat we het verteld hadden. Ongeveer twee weken later mochten naar de verloskundige voor een echo om te kijken hoe ver mijn zwangerschap was. Het was zo vreemd om te zien, een boontje met een kloppend hartje, ik was zes en halve week zwanger. Na vier weken moest ik weer teug komen. Die vier weken waren voor mij heel vreemd, ik voelde niets, niet misselijk, niet overdreven moe, ik voelde mij nog helemaal niet zwanger. Toen we na vier weken weer een echo kregen, was het voor ons pas echt. Op de echo zagen we een klein friemeltje met armpjes en beentjes die bewogen, wat een wonder. Ik was toen twaalf weken zwanger. Iedere controle bij de verloskundige was goed, we hoorde het hartje van ons friemeltje steeds flink tekeer gaan en mijn buik groeide ook goed. Er was niets om ons zorgen over te maken dus verdere echo's waren niet nodig. Soms dacht ik wel eens dat mijn buik wat kleiner was als ik vergeleek met andere zwangere in mijn omgeving, maar verder was alles prima dus geen reden voor zorgen.

Ik voelde mij geweldig en genoot van mijn zwangerschap. De baby begon echt flink te trappen en toen ik ongeveer 36 weken zwanger was,was ik ook blij dat ik van mijn verlof kon gaan genieten. Op zaterdagochtend 27 Mei werd ik om half tien wakker, Michel was al vroeg weggegaan, want die ging z'n vader helpen bij een verhuizing. Toen ik op wilde staan uit bed voeld ik ineens heel veel vruchtwater weglopen. Eerst schrok ik even, want dat was aan de vroege kant, 38 weken en de verloskundige had nog gezegd "nou dat duurt nog wel even" Ik heb toen Michel gebeld, maar wel gezegd dat ik nog geen weeen had en dat hij dus nog niet hoefde te komen. De verloskundige kwam s'middags even kijken, alles zag er goed uit, het hartje van de baby klopte goed, maar ik had nog steeds geen weeen. Toen Michel thuis kwam ben ik in bad gegaan en toen kwmen de weeen een beetje opgang, maar nog niet overtuigend. Toen 'savonds de verloskundige nog een keer kwam heeft ze het ziekenhuis gebeld om mij, als de baby niet die nacht geboren zou worden, de volgend ochtend in te leiden. We zijn maar vroeg naar bed gegaan, want het zou nog een druk weekend worden. Eindelijk zouden we papa en mama worden! Wat een wonder. Om vier uur 'snachts begonnen de weeen wat heftiger te worden en heeft Michel weer de verloskundige gebeld. Zij was er om half vijf en zij voelde dat ik ongeveer 1 a 2 cm ontsluiting had, maar ze schrok een beetje, omdat ze niet hellemaal goed kon voelen of ze nou het hoofdje van de baby voelde of de billetjes. Ik vond dat wel vreemd, want al heel vroeg in mijn zwangerschap hadden ze gezegd dat onze baby keurig met het hoofd naar beneden lag, maar goed. De verloskundige stuurde ons toch direkt naar het ziekenhuis. De weeen waren alweer helemaal gestopt.

Toen we in het ziekenhuis aan kwamen werd ik op de verloskamers meteen aan een ctg apparaat gelegd en daarop was te zien dat de baby het nog heel goed deed. De verloskundige kwam met een echo apparaat om te kijken hoe de baby in mijn baarmoeder lag. Het was een hele snelle echo en wij konden eigenlijk allebei niet eens even goed kijken. Ik kreeg een infuus om de weeen opgang te laten komen. En die begonne eigenlijk direkt heel heftig, er werd een gyn bij gehaald en die heeft samen met de verloskundigeinwendig met een speculum nog eens gekeken of de baby niet in een stuit lag. Dat bleek niet zo te zijn, ze zagen zwarte haartjes. Al die tijd had ik vreselijke weeen, ik kon het bijna niet houden, het werd zo erg dat ik eerst weer weeen remmers kreeg, omdat het nu allemaal te snel ging. Die ween remmers die hielpen niet echt en de weeen gingen gewoon door. Ondertussen was ik al helemaal van de wereld en heb alles een beetje in een roes beleefd. Totdat de gyn bij ons kwam en verelde dat ze de baby gingen halen met een keizersnee, toen ik dat hoorde was ik alleen maar opgelucht en blij, nu duurde het niet lang meer. Michel heeft mijn ouders en zijn ouders gebeld dat ik een keizersnee zou krijgen en dat hij van de zuster moest zeggen dat hij zou bellen als alles klaar was. Alles ging in een snelteinvaart, binne 20 minuten lag op de o.k. en kreeg ik een ruggeprik, Michel zat achter me, als ik mijn hoofd omdraaide kon ik hem zien. Zijn witte gezicht vergeet ik nooit meer terwijl ze met mij bezig waren. Ik weet niet precies wat ze gedaan hebben, maar het was niet normaal, alleen beseftte ik me dat op dat moment niet. Het leek alsof ze met tien man boven op mij aan het beuken waren. Toen alles wat rustiger werd vroeg aan de verloskundige die ook achter mij zat of het al bijna klaar was. Ja, zei ze,"ze gaan je dicht maken". Maar de baby dan, zei ik, ik heb de baby helemaal niet horen huilen! Op dat moment stond er een vrouw naast mij en Michel en zij zei"het is niet goed met jullie kindje, het is helemaal niet goed". Toen ik dat hoorde hebben we alleen maar heel hard geschreeuwd en gebruld, hoe kan dat nou, alles was toch goed, dat kan niet……. Michel zat nog steeds achter mij en huilde en hij was nog witter. Die vrouw die ons verteld dat het niet goed was met ons kindje, kwam enkele seconden later met ons kindje bij ons, het was een meisje en ze leefde nog. Die vrouw was de kinderarts en ze vertelde ons meteen dat ons meisje het niet zou gaan redden. Toen ik een paar minuten later op de verkoeverkamer was brachten ze ons meisje meteen bij ons, ….. onze Marlous. Ze leefde nog. Ze lag in een couveuse, maar ik kon zien dat het niet goed met haar was, ze had het vreselijk moeilijk.

De zuster heeft haar in m'n armen gelegd en Michel en ik hebben haar bewonderd. Ik weet zeker dat ons meisje ons heeft gezien, in mijn armen heeft ze met alle kracht die ze had, haar hoofdje naar ons gedraaid en ons aan gekeken. Direkt daarna is ze overleden, we hebben daar eigenlijk niet eens iets van gemerkt. We kregen een kamer alleen en Marlous heeft de hele tijd bij ons op de kamer gelegen, Michel heeft iedereen gebeld en familie en vrienden hebben Marlous gezien en afscheid van haar genomen. Het verdriet, wat wij voelen is niet te omschrijven, in een klap zijn al je toekomst plannen weg! En ben je leeg, voel je je alleen. Marlous had een hele zeldzame bot afwijking, osteo genesis imperfecta, deze afwijking is er in verschillende vormen. De vorm die Marlous had is zo erg dat het niet met het leven verenigbaar is. Dat ons meisje nog levend is geboren is al onvoorstelbaar, ze moet echt een vechtertje geweest zijn.

Marlous, onze dochter, blijft altijd bij ons in gedachten.
Ze is zo ver weg, maar toch ook zo dicht bij.

Anita Houtzager
 

Plaats reactie