Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Meike

Het verhaal van Meike

(1 stem, gemiddeld 5.00 van 5)

Ons kindje, ons vierde kindje is geboren na een zwangerschap van 20 weken ... het was onze keuze, een onmenselijke keuze ... We hebben haar laten gaan, .. we hadden haar, alles alles willen geven, maar bovenal een leefbaar leven.

Bij de pretecho bleek ons meisje niet gezond, we belanden ongevraagd in de medische molen... we kwamen voor een beslissing ... je wordt geleefd! Op deze onmenselijke beslissing is geen 'goed' antwoord, waar je ook voor kiest ... je kiest uit twee kwaden. De bevalling werd ingeleid, afschuwelijk .. je ligt daar met een infuus in je arm .. "met moordwater", je wordt zo rood als een kreeft, je vergaat van de jeuk .. en het duurt uren, dagen ... je weet, er is geen weg terug. Ik voelde zoveel leven... en ik genoot ervan, het was zo dubbel .. je ging wat verliezen waarvan je zoveel houdt ... 'het deed zo'n pijn', veel meer pijn dan ooit een wee kan doen. Ik heb zelfs nog gevraagd naar de daptone ... haar hartje klopte nog, het klonk als muziek in mijn oren ..ik was niet alleen .. en toen opeens: Pats! De droom was gedroomd, er volgde een weeenstorm .. de placenta.. en toen ons meisje, onze Meike.

Wat was ik trots ... ze leefde niet meer, maar voor mij was de dood nog erg ver weg. Ik heb uren van haar genoten, foto's gemaakt ... en dan komt het moment dat je haar moet loslaten... mijn man en ik, we waren op dat moment samen een! De bevalling werd een moment met een 'gouden randje'. Een laatste kus, ... Ik heb ontzettend veel moeite gehad met 'de keuze', het geloof ... de reacties van de buitenwereld, niemand leek me te begrijpen, m'n man viel stil... Ik had die weken dat we wisten dat haar toekomst heel somber was zoveel mogelijk in me opgezogen, als een spons .. elk kriebeltje, elk schopje alles.. alles wilde ik voelen' van slapen kwam haast niets.. ik wilde niets missen. Een geboortehanger van goud uitgezocht, ik verlangde zo naar iets tastbaars, kaartjes... en dan .. dan hoeft er niets meer.... Overdag waren er de andere kids, 's nachts kon ik de slaap niet vatten, Remmert sliep .. heel langzaam gleed ik af in een put.... ik verlangde zo naar Meike dat ik wel heel graag naar haar toe wilde gaan. Ik had het gevoel achter glas te leven, ik was er wel maar ook weer niet.... De wereld ging gewoon door, eerst was er nog wel enige belangstelling maar al snel moest je doorgaan .. voor de buitenwereld bestond ons meisje niet. Sommige gingen je gewoon uit de weg, anderen vroegen of je 'het al verwerkt had' en je eigen familie leek wel van een andere planeet te komen.

Remmert viel stil, heel stil..... En toen .. was er die rode auto .. onbewust, bewust ben ik overgestoken .. ik schrok: NEE! Ik heb de pillen door het toilet gespoeld en mezelf gedwongen voor me te kijken ... En dan komt er een moment dat je toch die lege plek gevuld wilt zien, het plekje aan tafel mocht niet leeg blijven, zo wou ik het 'zwanger zijn' niet afsluiten. Ik raakte zwanger van Sijmen, een heel beladen zwangerschap .. parallel (in tijd) met Meike. Op de dag dat Meike geboren was ging ik voor een uitgebreide echo naar 't AZG, ons kindje leek gezond... ik probeerde te genieten, maar durfde niet genieten, ik genoot wel .. maar beslist niet onbezorgd. Ik kon elke dag wel omkijken ... het was net of de tijd stil had gestaan en ik na een jaar gewoon doorging met zwanger zijn ......... Alhoewel ik heel erg naar een meisje verlangde was ik heel blij dat Sijmen als jongen geboren werd. De witte duif die ik zag vliegen tijdens de bevalling, ik zag het als teken, en eindelijk 'voelde' ik: 'dit is nieuw leven'. In Sijmen's zwangerschap bleek via de media dat Meike heel anders was gecremeerd dan wij hadden gedacht ... dit was lang voor mij 'onverteerbaar', sinds die tijd is Meike voor mij 'mijn stil verdriet'! Gelukkig bleken de gynecoloog en de verpleging die ons geweldig begeleid hadden tijdens de bevalling dit niet geweten te hebben. Ik was heel bang 'gestraft' te worden ... Sijmen werd een jaar ... Meike's verdriet kreeg een veilig plekje in mijn hart, de straf bleef uit. Ik had zo'n spijt niet anders genoten te hebben van Sijmen's zwangerschap en z'n eerste jaar ... ik ging verlangen naar "nog een keer een kindje'.

Onze droom kwam wederom uit, ik werd weer zwanger .. we hebben bewust gekozen voor 'geen onderzoek' .. na een stuitbevalling met bijna fatale afloop is Hielke geboren. Als we wel onderzoek gedaan hadden dan ..... Hielke heeft een vorm van dwerggroei ... het boek dat we zo graag hadden afgesloten, ging opnieuw open ... Maanden ben ik mijn gevoel voor Meike kwijt geweest, m'n boosheid werd een gevoelsloosheid... sinds Hielke's opname in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (waar hij een zeer risicovolle operatie heeft ondergaan) waar we een meisje en haar ouders hebben leren kennen van een paar weken oud (die ook op 25 september naar de sterretjes is gegaan net als ons meisje) .. heb ik mijn gevoel weer. Het was zo fijn om die ouders te kunnen ondersteunen in hun verdriet. Ik ben zo blij, ik heb haar zo gemist ... ze maakt na maanden weer deel uit van mij. Ik draag haar mee in mijn hart ... en zal haar nooit meer loslaten, want haar niet meer kunnen. voelen, geen liefde voor haar meer kunnen voelen, dat doet pas pijn! En, nu .. nu we internet hebben .. nu ik de site van Lieve Engeltjes gelezen heb ... nu gaat er een hele wereld voor me open. Eindelijk, na jaren .... herkenning ..en daardoor erkenning! Ik kan iets met mijn gevoel, ik kan mijn verdriet delen .. ik kan praten over 'het cremeren', ik kan iets voor iemand anders betekenen. Daar zijn geen woorden voor.............

Plaats reactie