Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Melissa

Het verhaal van Melissa

(1 stem, gemiddeld 5.00 van 5)

Wij zijn eind augustus 12 jaar bij elkaar. In het vorige jaar besloten wij om het maar eens te gaan 'proberen'. Ik was al na een maand zwanger, wat een vreugde.

De zwangerschap liep voorbeeldig, niet misselijk geen pijntjes, allemaal prima. In de twaalfde week kreeg ik een echo, dit om te kijken of het er geen twee waren, tweelingen zitten namelijk in de familie. Wat een wonder als je dan je kindje ziet. En nee hoor, het was er maar een, gelukkig denk je op zo'n moment dan, twee is toch wel zwaar, dat is nu ook behoorlijk achterhaald. Nog steeds geen centje pijn, een beetje last van maagzuur, wat geeft dat. Mensen bleven maar zeggen dat ik niet zo dik ben voor zoveel maanden, ook weer 'wat geeft dat' moet er toch weer allemaal vanaf. Wij hadden gehoord van zo'n pret echo met 3-D beelden, leek ons wel heel erg leuk om te doen. Afspraak gemaakt voor als ik op 27 weken zit. Weer, wat een wonder. Een half uur lang naar je kindje kijken, alles werd opgenomen en een hoop foto's gemaakt. Wel zei deze man dat ons kindje een beetje klein is voor het aantal weken, maar daar hoefden we ons geen zorgen om te maken. Dollend zeggen we dat wij ook niet zo groot zijn (Peter 1.70 & Ik 1.65).Blij en heel gelukkig weer naar huis.

Iedereen die de band en de foto's wil zien krijgt dit ook. Waarom niet. Ik zit nu op 30 weken. Het wordt nu wel wat zwaar, erge bande pijn en ik hou vocht vast. In week 35 ben ik weer voor controle bij mijn verloskundige, ze maakt zich een beetje zorgen om de groei van onze kleine, er wordt een afspraak gemaakt in het O.L.V.G. in Amsterdam. Ik moet hier zijn op maandag 17 April. Na lang wachten, drie uur later aan de beurt dan de afspraak, ben ik aan de beurt. Weer ons kindje bekeiken, niks ergs zeggen ze ze loopt hooguit een tot twee weken in de groei wat achter. Opgelucht weer naar huis. Wel met een nieuwe afspraak voor vrijdag 21 April. Wij leiden een erg druk bestaan, en Peter moest eigenlijk nog even naar de garage met de auto. Hij had de kleine als zo vaak gezien, en het parkeren is daar ook een hel, dus ik ging even allen. Er was tenslotte niks ergs aan de hand. Mocht ze wat klein zijn dan moest ik wat meer rust nemen en in het ergste geval zou ik de laatste weken in het ziekenhuis moeten doorbrengen. Nou dat was dus nu niet meer zo. Als de dokter het hoofdje bekijkt voor de groei is het opeens “sorry”, wat bedoelt u met “sorry”. Nou uw kindje heeft een beetje vocht in het hoofdje. Dit begreep en verstond ik niet helemaal goed geloof ik, u bedoelt? Uw kindje heeft een waterhoofd. En dan stort je wereld in. Alles gaat dan heel snel. De zuster belt Peter en opeens staan er meerdere dokters in de kamer.

Als een waas hoor ik haar dingen vertellen, bij een waterhoofdje zitten vaak meerdere symptomen. Dan hoor ik vaag dat ze ook een open ruggetje heeft. Dan stort ik volledig in. Hysterisch begin ik te huilen en te gillen. Op dat moment komt Peter binnen, ik ben niet in staat om te vertellen wat er is. De dokters nemen ons mee naar een andere kamer en vertellen wat er precies ontdekt is. Ons kindje heeft Spini Bifida. Er wordt ons verteld dat er een speciaal team is in het AMC. Een afspraak wordt gemaakt voor 25 April. En dan sta je weer buiten, met wat telefoon nummers en een afspraak. Buiten stort ik weer in. We bellen Peter z'n zus en mijn vader. We spreken af om elkaar te ontmoeten. Met veel verdriet en ongeloof wordt er naar ons verhaal geluisterd. Op dinsdag 25 April, tevens ook mijn verjaardag, zitten we in het AMC. Wij komen nu bij de echo specialist Dr. Bilardo terecht. Zij constateert ook nog eens twee klomp voetjes. De opening zit niet op een gunstige plek. Dit betekent dat ze bijna zeker invalide zal zijn. Omdat we alleen maar slecht nieuws te horen krijgen vragen we nu wat het word, een dochter, wat een blijdschap om onze dochter en wat een verdriet om de rest. Ik ben inmiddels 36 weken, nog 4 weken te gaan. Weer met een nieuwe afspraak en meer verdriet naar huis. Dit gaat zo 3 weken door, elke donderdag op controle. Elke donderdag is een nachtmerrie, ieder keer word het scenario erger. Uiteindelijk wordt ons verteld dat ze ook kan overlijden.

Op donderdag 11 Mei wordt besloten, nu haar gewicht genoeg is, dat ze op dinsdag 16 Mei wordt gehaald. De kansen om haar te kunnen helpen zijn erg klein geworden, maar je hoopt toch. Ze wordt om halfacht 's avonds geboren. De bevalling ging prima. Wat een wolkje. Ze kan pas de volgende dag onderzocht worden, als het hele team samen is. Het is woensdag 17 Mei in de middag. Ze is net onderzocht, het ziet er erg slecht uit. Het vocht in haar hoofd is enorm, Melissa is verlamd vanaf haar middel, geen gewricht in haar rechter knie en in haar linker heup. Ze komen er ook dan pas achter dat ze pijn heeft, waarschijnlijk al vanaf gisteren. Operen doen ze niet, het heeft geen zin. Uiteindelijk overlijd onze zo gewenste dochter Melissa op donderdag 18 Mei om kwart voor vier. Ze werd begraven op dinsdag 23 Mei. Mijn vader zei in de toespraak dat ze al langer overleden is dan dat ze bij ons is geweest. O wat is dit waar.

Nina, Peter en ons Engeltje Melissa Sophie Meijer

Plaats reactie