Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Miranda

Het verhaal van Miranda

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Hallo, ik ben Miranda en ik wil graag mijn verhaal delen over mijn 2 miskramen...

Ik heb 1 dochter en zij werd geboren op 10 augustus 2001. Graag wilden we het geluk nog eens meemaken en na de 2e maand was ik zwanger... Oktober 2004 deed ik de test wat een blijdschap... Deze zwangerschap was anders. Ik voelde mezelf heel goed, zelfs bijna normaal, waardoor ik ook door rookte, want met de 1e was ik te misselijk en beroerd na 6 weken. Soms voelde ik mezelf niet echt zwanger en had het gevoel dat er niets in me zat, wat ik ook tegen mijn man en moeder vertelde, die natuurlijk zeiden dat het niet zo was. Met 11 weken ging ik naar de verloskundige in de hoop een hartje te horen, dus de telefoon in de hand, zodat mijn man kon mee genieten. Helaas niets te horen, wat normaal is zo vroeg in de zwangerschap. Maar met Cerise hoorden we wel een hartje, dus ik werd al onzeker. Gelukkig kreeg ik die week erna een termijnecho bij de verloskundige. De zondag voor de echo zag ik in de plaspot van moeders voor moeders een raar weefsel, wat leek op een mini bloedpropje en aan het closetje zat bruin bloed. Ik wist genoeg, het was mis. Mijn man schrok ook maar had hoop, ik niet.

De dag van de echo was het vies weer en ik had echt een rot stemming. De echo werd gemaakt en er was niets te zien. Ze wilde het beeld groter zetten, maar dat haalde niets uit. Er was een lege vruchtzak te zien, geen baby’tje met een kloppend hart... Het gevoel daarbij, het gezicht van mijn man, mijn dochtertje die er niets van begreep. Een missed abortion noemen ze dit. Het is bij de bevruchting gelijk misgegaan, maar de vruchtzak groeit wel door. In de auto moest ik even huilen en bij mijn moeder ook. Die avond de familie en mijn vrienden gebeld aan wie ik het die week ervoor had verteld, dat ik zwanger was. Het was wel fijn om het te vertellen en ook ik kreeg opmerkingen zoals “Je bent jong” en “Je hebt een gezond kind”, maar dat besefte ik zelf ook. 1 opmerking deed wel pijn, maar was eigenlijk gewoon onnozel en die was “Of ik wel echt zwanger was en niet schijnzwanger”...alsof ik een hond ben. Het bruine bloedverlies ging over in helderrood bloedverlies en 1 week na de echo kreeg ik buikpijn wat over ging in heftige krampen die echt vreselijk pijnlijk waren. Ze kwamen echt met tussenpozen en ik vroeg me af of dit wel normaal was. Maar na overleg met de huisarts bleek het zo te gaan omdat er dood weefsel uit mijn lijf moest. Ik kreeg wel medicijnen en ik had al 8 paracetamol op, dus die nacht rond half 2 ben ik in slaap gevallen. Om half 7 moest ik plassen dus stond ik op en voelde iets in mijn onderbroek, de lege vruchtzak. Het was al best groot en zou een perfect huis zijn geweest...

April 2005 is het weer na de 2e keer gelukt, maar deze keer durfden we bijna niet blij te zijn want stel dat... Ik voelde mezelf zwanger en misselijk en zo, maar ik bleef wel door roken. Na 8 weken kreeg ik een echo bij de gynaecoloog, want de gedachte om weer 13 weken met een miskraam rond te lopen. Ik zag het gelijk toen ze de echo nam, weer een lege vruchtzak. “Hoe kan dat nou?” zei ik, maar de arts zei dat het vaak voor kwam. Ik heb gelijk een afspraak gemaakt voor een curettage, want ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. Dit keer had ik geen behoefte om met iedereen te praten, dus heeft mijn man het de meeste mensen verteld, en ik een paar. De curettage op zich viel mee, de narcose was vervelend, maar geen buikpijn of zo. De hormonen die daarna opspeelde waren verschrikkelijk. Ik voelde me niet mezelf, zelfs een beetje depri en zielig, maar gelukkig had ik een dochter die mij nodig had. Dus na 2 weken ging het weer goed met me, maar dit zit wel in mijn geheugen geroest. We kregen onderzoeken omdat het 2 keer vlak achter elkaar gebeurd is, maar daar kwam niets uit gelukkig. Ook de vruchtzak was onderzocht en ook daar kwam niets bijzonders uit.

We zijn lekker op vakantie geweest en hebben samen de beslissing genomen om het voor de 3e keer te proberen. Weer snel zwanger, in september al, dat geluk heb ik wel, maar dit keer waren we angstig. Ik ben gelijk gestopt met roken en was in de 6e week kotsie misselijk en beroerd. Hopelijk groeit er iets in me, ik heb de kwalen er allemaal voor over. Na 8 weken een echo. Ik durfde niet te kijken, ah nee, weer een witte vlek, dus ik schoot in de stress. De arts en mijn man bleven stil en ik keek naar het stralende gezicht van mijn man. De witte vlek was mijn volle blaas, er groeide leven in me er was een kloppend hart!!! Toch bleef er spanning en onzekerheid, en pas na 15 weken was dat minder, toen ik het voelde bewegen...

Ik ben nu 32 weken zwanger en voel me heerlijk en gelukkig, we krijgen nog een dochter erbij. De zorgen blijven er wel, want voor mij is niets vanzelfsprekend, maar ik besef heel goed dat ik geluk heb dat ik dit weer mag meemaken...
 

Plaats reactie