Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van onze lieve Erwin

Het verhaal van onze lieve Erwin

(2 stemmen, gemiddeld 3.50 van 5)

In augustus hoorden mijn vriend Lars en ik (Ilse) dat wij een kindje kregen.

We hadden nooit verwacht dat het zo snel zou gaan! Vol blijdschap hebben wij het aan iedereen verteld. In de klas waarin ik lesgeef heb ik iedere week met de kinderen gepraat over het kindje dat in mijn buik groeide, wat hij al kon en hoe bijzonder het allemaal wel niet was. We zijn eind september en in november bij de verloskundige geweest. Daar groeide de baby goed en het hartje klopte uitbundig. We vonden het allebei maar wat spannend. De zwangerschap ging heel goed, ik had alleen last van moeheid en enorme eetbuien.

Op 21 november, toen ik 21 weken in verwachting was, reden Lars en ik ’s avonds naar Babyview in Arnhem voor een pret echo. Het leek ons zo leuk om ons kindje te zien. Terwijl we in de wachtkamer zaten waren we nog aan het discussiëren of we het geslacht nou wel of niet wilden weten. De echoscopiste maakte de kamer gezellig. Ik mocht op een bed liggen met een hele grote tv aan het voeteneind. Ze zette het apparaat erop en schrok. Ze zei dat het kindje wel een erg grote blaas had. Ze ging even een collega erbij halen. Die collega kwam en wees aan wat de blaas was. Meteen zagen wij dat de blaas inderdaad enorm was. Paniek uiteraard. Er werd gebeld naar mijn eigen verloskundige en er werd verteld dat ik een medische echo moest laten maken in het ziekenhuis. Dit kon vanwege het late tijdstip helaas pas de volgende dag.

Op 22 november gingen wij eerst naar de verloskundige toe. De moeder van Lars (Mart) ging mee. Vanuit de verloskundigenpraktijk direct door naar de prenatale diagnostiek in het Radboud ziekenhuis. Daar werden we ergens tussen geplaatst en moesten wachten. Om 13.00 uur werden we geholpen. De echoscopiste maakte een uitgebreide echo van de baby. Ik lag ondertussen te rillen op de tafel, zo bang om te horen dat het inderdaad helemaal mis was. Even later werd ons verteld dat de baby in mijn buik een zeer ernstige afwijking had. De baby kon niet plassen waardoor al het vruchtwater ingeslikt was, de nieren volgelopen waren en dus beschadigd waren en de longen niet konden rijpen omdat er geen vruchtwater meer om het kindje heen zat. Voor dit kindje was geen leven mogelijk. We hadden de keuze, nou ja, eigenlijk geen keuze. Of de zwangerschap uitdragen en de baby doodgeboren laten worden, of de zwangerschap afbreken.

Voor ons was dit toch al snel duidelijk. De baby had vocht bij zijn hartje en had het al moeilijk. Wij wilden wat het beste was voor de baby: Geen pijn voelen. Daarnaast kon ik het zelf niet verdragen mijn kindje te voelen bewegen terwijl er voor hem geen leven mogelijk was. De wereld stortte onder onze voeten vandaan. Waarom wij? Waarom ons kindje? Om te weten of het een chromosomale afwijking was is er meteen een vlokkentest uitgevoerd.
Een aantal dagen later hoorden we dat de chromosomen goed waren en dat we een jongetje zouden krijgen. Het was dus echt domme pech van de natuur…

Na een aantal gesprekken hadden we besloten om op 1 december de bevalling in te leiden. De dagen die volgden naar 1 december toe zijn zo moeilijk geweest. Ineens moet je nadenken of je je kindje wilt begraven of cremeren, wil je een mandje van het ziekenhuis voor je kindje of koop je zelf iets of laat je iemand iets maken? Wat moet het kindje aan? Wil je naderhand het kindje mee naar huis nemen of leg je hem in het mortuarium? Wil je er muziek bij? Wil je verdoving? Wil je een kaartje rondsturen? Wil je hem zelf verstrooien op het strooiveld? Wil je hem een naam geven? Allemaal dingen waar je over na moet denken maar zoooo niet over na wilt denken. Je was zo bezig met een kindje dat levend geboren zou worden en dat is dan ineens anders. Lars en ik hebben besloten om zoveel mogelijk zelf te doen. Als het kindje levend geboren zou zijn hadden we dat ook allemaal gedaan. Daarom besloten we om de baby Erwin te noemen, een naam die bovenaan ons lijstje stond. Erwin, onze Win(n)er

Mijn vader heeft een heel mooi kistje voor hem getimmerd en mijn moeder heeft hem mooi bekleed met bloemetjes en een lekker zacht blauw dekentje. De moeder van Lars heeft een heel schattig zachtgeel capeje gebreid met zijn naam erop. Zo hebben meerdere mensen ons geholpen. Erwin werd om 22.38 uur geboren. Hij was 23 weken en 2 dagen oud. Lars en Mart waren erbij. Hij was prachtig. We vonden hem zo mooi! Meteen zagen we dingen aan hem die we van onszelf kennen. De neus van Lars, de kin van mij, de bouw van Lars. Prachtig om te zien. We zijn ontzettend trots op onze Erwin en hebben hem met heel veel liefde vastgehouden en geknuffeld. De opa’s, oma’s, broers en zus met aanhang zijn ook geweest en hebben Erwin allemaal vastgehouden. We hebben die avond heel veel foto’s gemaakt. Deze avond is voor ons heel bijzonder geweest. We zijn heel blij met de reacties van de familie die er toen was.

Midden in de nacht is er ook nog een pastor geweest. Hij heeft mooie woorden gesproken en een kruisje op het hoofdje van Erwin gezet. Er werd een kaars aangestoken. De familie stond om ons bed, om Erwin heen. Dat Erwin mooi als een ster mag fonkelen en zich als een vlinder zo vrij zal voelen. Om ongeveer 2.00 uur ’s nachts ging iedereen weg. Erwin mocht op mijn kamer blijven, in zijn kistje. De verpleegster had hem mooi neergelegd. Lars kreeg ook een bed en samen hebben wij geprobeerd toch wat te slapen.

Die ochtend kregen we ook alle ruimte van de verpleegsters. Erwin zou eigenlijk om 8.00 uur opgehaald worden voor obductie. Dit wilden we laten doen om te weten wat nou de oorzaak was van zijn afwijking. Erwin werd niet opgehaald maar mocht gelukkig nog even bij ons blijven. Op 2 december, rond 11.00 uur hebben Lars en ik het kistje opgepakt en zijn met de lift naar beneden gegaan, naar het mortuarium. In zijn kistje lag een foto van Lars en mij en knuffels van ons en van familie. Ik kan niet beschrijven hoe het voelde om Erwin weg te moeten brengen. Dit wil je zooo niet hoeven doen, maar je moet wel….. Er breekt dan echt iets in je. Je eigen vlees en bloed, het verlengde van jezelf weg te moeten brengen, dat kan en mag toch niet?!

Erwin heeft tot 7 december in het mortuarium gelegen. Iedere dag gingen we kijken naar onze lieve mooie jongen. Wat was hij prachtig! Zo klein, maar zo compleet. Er is ook nog wat familie geweest om afscheid te nemen. De laatste keer dat we geweest zijn was op 6 december. Ik kon de deur maar niet achter me sluiten. Erwin nooit meer zien en vasthouden doet zo veel pijn. Op 7 december is hij met andere kleine ziekenhuisbaby’s gecremeerd in Jonkerbos in Nijmegen. We hebben hiervoor gekozen omdat we vonden dat Erwin bij andere kindjes hoorde die ook niet mochten/konden leven. Aan alle lieve mensen die ons gesteund hebben, hebben we een kaart gestuurd met daarop zijn voetafdrukken, een versje door ons zelf gemaakt en een aankondiging van zijn geboorte/sterfte. Een week later hebben we met de andere ouders de as verstrooid van onze kinderen. We hebben voor Erwin een plek gekozen onder een groenblijvende struik. Erwin zal voor ons immers altijd groen blijven. Hij is en blijft voor ons altijd een baby. Bij die plek stond ook nog een oude stevige boom. Erwin was heel sterk. Hij gaf maar niet op. Dit vonden we de mooiste (symbolische) plek voor hem. Na de verstrooiing zijn onze ouders en oma nog geweest en hebben we koffie gedronken.

Op 28 maart, de dag dat Erwin geboren had moeten worden, hebben Lars en ik een prachtige vlinder van glas geplaatst op een monument op het strooiveld. Vlinders zijn voor ons heel bijzonder geworden. Thuis hebben we veel foto’s en het capeje liggen. Van het ziekenhuis hebben we mooie voetafdrukken en handafdrukken gekregen. Deze zijn zo waardevol! We zijn erg blij met de manier waarop het Radboud hiermee omging. Van veel mensen hebben we veel steun gekregen, en krijgen we nog steun. Wij vinden het fijn dat veel mensen Erwin niet vergeten. Bij sommige mensen staat hij ook op de verjaardagskalender. Dit kunnen wij heel erg waarderen. Erwin mag nooit vergeten worden. Ik ben en blijf zijn trotse moeder. Iedere dag mis ik Erwin, maar gelukkig hebben we naast al het verdriet ook een hele mooie herinnering aan een prachtig ventje.


Er zit een rups op een blaadje
Goedemorgen kleine vent,
Ga jij maar lekker slapen,
Totdat jij een vlinder bent.

Er zit een cocon al op een blaadje,
Goedendag, wie woont hier nou?
Het is een rups die zal ontwaken,
Als een vlinder, hemelsblauw

Er zit een vlinder op een blaadje,
Goede avond prachtig dier.
Vlieg maar weg van de wolken,
En dan blijven wij wel hier.

En als de nacht is aangebroken,
Slapen alle kindertjes,
En worden in onze dromen,
De allermooiste vlindertjes.

Lieve Erwin, ik mis je iedere dag en iedere nacht. Mama houdt heel veel van jou! Dikke kussies voor jou lieve drollie. XXXXX van mama.

Plaats reactie