Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van onze Noa

Het verhaal van onze Noa

(3 stemmen, gemiddeld 4.33 van 5)

Ons engeltje Noa* 

Ons verhaal begint op 26 juni 2006. Ik was al een week over tijd en maakte me toch beetje zorgen, dus ging ik samen met een vriendin een zwangerschapstest halen. Weer thuis ging ik meteen naar de wc en ja hoor, je zag meteen 2 blauwe streepjes. Ik was dus zwanger. Omdat dit heel onverwachts kwam moest ik huilen. Toen mijn vriend van z'n werk thuis kwam heb ik het meteen verteld... Er viel een stilte, maar toen wisten we allebei allang dat we ervoor wilden gaan en ons kindje welkom was!

Op 3 augustus had ik mijn eerste echo in het AMC te Amsterdam. Danny moest werken, dus ging ik er met mijn schoonmoeder heen die heel lief is. We waren allebei heel zenuwachtig en konden niet wachten om het kleine wondertje te zien. En daar was ons kindje dan... Het hartje klopte snel en je kon de armpjes en beentjes zien bewegen... Het leek alsof het naar ons zwaaide. Echt een ongelooflijk mooie ervaring. Claudette en ik moesten huilen, zo mooi was het. Ons kindje was toen 10 weken en 3,30 cm. We kregen nog mooie echobeelden mee en toen nam Claudette mij mee winkelen - mijn eerste positiekleding! Wat was ik trots. Danny werd helemaal verliefd op die echobeelden en vertelde aan iedereen trots dat hij vader werd. De weken vlogen voorbij en ik begon langzaam een buikje te krijgen. We waren ondertussen verhuisd naar een grotere woning, want daarvoor woonden we in een klein studentenhokkie.

Met 19 weken had ik een echoafspraak in het ziekenhuis Amstelland te Amstelveen. Deze keer was ik in m’n eentje. Oh wat was het mooi om ons wondertje weer te zien. De baby was heel druk aan het bewegen wat ik toen al zachtjes voelde. “Alles was goed.”, zei de arts... Hartje klopte goed... Blaas was vol, dus de niertjes werken ook. Ik was helemaal blij maar wou nog graag weten wat het werd. Maar helaas kon ie dat niet zien omdat de baby de benen stijf op elkaar hield hahaha. Ik kreeg weer een afspraak voor 2 weken later. Deze keer ging ik er met 2 vriendinnen heen want die wilden ons hummeltje ook een keer zien. “Alles was weer in orde.”, zei die arts en de baby groeide goed. Geen reden om ons zorgen te maken dus... Ook deze keer kon hij niet zien wat het werd. Ik was een beetje teleurgesteld. Ook omdat die echobeelden die ik had gekregen heel slecht waren en je er helemaal niets op zag. Ik was toen 21 weken. Ik had verder nergens last van. Alleen onwijs bandenpijn, maar ja dat hoort erbij, zei ik de hele tijd tegen mezelf. Ik kon ons kindje al heel goed voelen en ook Danny kon ervan meegenieten.Ik had voor mijn verjaardag een 3D echo cadeau gekregen van Claudette en Cees (haar man) en Danny - wat was ik blij... Tranen kreeg ik ervan in m’n ogen!

Op 3 november 2006 was het dan zover - eindelijk! Vol verwachting gingen we naar het echobureau Babyview in Hoofddorp. Ik was super zenuwachtig. Ik lag daar dus en de echoscopiste legde uit wat ze allemaal zag en wij keken mee op het beeldscherm. Opeens werd ze heel stil en zei ze dat ze de DVD wel ff stopzette... want er was iets mis met ons kindje. Ik kreeg het ineens heel warm en mijn hart ging tekeer. Danny kneep in mijn hand en kreeg tranen in zijn ogen. Ze kon geen neusje zien en dacht aan een hazenlipje. Ik moest huilen. Maar ik wou nog graag weten wat het werd... het was een meisje!!!

Zij belde meteen met mijn verloskundige en deze maakte direct een afspraak bij het AMC te Amsterdam. Ik kon er maandag 6 november terecht. We gingen naar Danny's moeder toe. Ik was heel verdrietig, maar na een tijdje erover te hebben gepraat zeiden we dat het toch niet zo erg is zo'n hazenlipje. Tegenwoordig kan dat heel goed verholpen worden en zie je er na een paar operaties bijna niets meer van. Het hele weekend zocht ik naar informatie op het internet en dat stelde mij een beetje gerust.

Maandag 6 november 2006 gingen we naar het AMC... Danny kon weer niet mee. Gelukkig was Claudette weer bij me als steun. We vulden nog lachend het formulier in wat we van die mevrouw achter de balie van de prenatale diagnostiek hadden gekregen. Toen wisten we nog niet dat we vandaag verschrikkelijk nieuws te horen zouden krijgen.

Ik was erg zenuwachtig toen ik ons kindje op het echoscherm zag. Die echoscopiste keek mij na 1 minuut heel bezorgd aan en toen wist ik dat het heel fout was. Ze zei dat er nog veel meer mis was met ons kindje. Ik kreeg het weer warm en toen begonnen de tranen te lopen. Ook Claudette begon te huilen. Daarna volgde een lange echo waar steeds meer deskundigen bij kwamen kijken. Ik kon het niet meer aan en vroeg of ze het beeldscherm uit wilden zetten. Na één uur gingen ze uitleggen wat er allemaal mis was. Ons meissie had ernstige afwijkingen in de hersenen (de hersenhelften waren niet gedeeld) en in het hart (de linkerhartkamer was wel aangelegd maar niet ontwikkeld) en ze had een forse hazenlip waardoor ze zo goed als geen neusje had. Ik luisterde wel naar wat ze zei maar hoorde het niet echt... Ik zat in een soort roes. Ze draaide er niet omheen en zei dat deze afwijkingen niet met het leven verenigbaar waren en ons meissie waarschijnlijk niet levensvatbaar zou zijn buiten mijn buik. Ze gingen ook meteen een vruchtwaterpunctie doen, want ze dachten aan trisomie 13. Mijn wereld stortte in. Ik kreeg een afspraak voor een week later. Buiten belde ik onder tranen Danny op om het te vertellen. Hij kon niet eens meer praten toen ie het hoorde en we reden zo snel mogelijk naar huis. We hielden elkaar heel stevig vast en huilden. Het was zo onwerkelijk. Waarom moest ons dat juist overkomen? Hebben we iets verkeerd gedaan? Heeft ons kindje echt helemaal geen kans? Zoveel vragen hadden we ineens... Het was een verschrikkelijk lange week.

Een week later gingen we dus weer naar het AMC en deze keer was Danny wel mee. De uitslag van de test was nog niet binnen, maar ze wisten wel al dat het geen trisomie 13 was. Nu gingen ze dus kijken of het translocatie 13 was... Of het iets erfelijks was. Maar dat kost tijd, werd gezegd en we wisten dus nog steeds niet veel meer. Er werd weer een echo gemaakt. Er werden niet veel nieuwe dingen gezegd. We mochten naar het hartje luisteren en dat vond ik wel heel mooi. Toen mochten we weer gaan en moest ik de week erop terugkomen om te bespreken wat er verder zou gaan gebeuren. Ik was toen al 25 weken. Weer wachten dus. We werden er gek van, maar ja wat doe je eraan. We hadden toen al besloten dat we de zwangerschap af wilden breken als dat nog kon. Dat leek ons het beste. Terug in het AMC hadden we dus het gesprek en er werd gezegd dat het hele team van het ziekenhuis achter onze beslissing stond. Dus kreeg ik een afspraak voor dinsdag 21 november. Ik kreeg die dinsdag een pilletje dat mijn baarmoedermond week moest maken en toen kon ik gewoon weer naar huis. Donderdag 23 november moest ik weer terug komen.

Donderdag 23 november kwamen we half 9 in het AMC aan. De verpleegkundige bracht ons meteen naar onze (verlos)kamer. Ze was heel vriendelijk, bracht ons koffie en legde een paar dingen uit. Daarna duurde het best lang voordat de arts kwam. Hij was heel aardig - gelukkig. Ik moest gaan liggen en toen kreeg ik het eerste pilletje dat de weeën moest gaan opwekken. Ik was bang want nu was er geen weg meer terug. Het was toen half 11. Ik mocht nu niet meer opstaan voor ongeveer 1 uur. Danny ging naast me zitten en we gingen een film kijken op de laptop die we hadden meegenomen. Ik volgde de film niet echt, want ik had steeds in mijn hoofd hoe kan dat toch dat je hier ligt... en wat doe je hier eigenlijk. Waarom hebben ze het niet eerder gezien??? Ik was verdrietig en boos tegelijk. Een heel raar gevoel. Ik voelde de hele tijd ons meissie schoppen en dat maakte mij heel verdrietig. De arts zei dat ik 6 uur later nog een pilletje zou krijgen, want ze verwachtten niet dat ik meteen buikpijn zou krijgen. Maar dat gebeurde dus wel. Langzaam kreeg ik krampen in mijn buik die leken op menstruatiepijn. 2 uur later hield ik het niet meer en kreeg ik een morfinespuit. De scherpe pijn was weg. Ik voelde mij heel slap en moe. Om 16.00 uur werd de pijn opeens heel heftig en ik draaide heen en weer in mijn bed. Ik had echt onzettende pijn en kreeg nog een spuitje, maar die werkte helemaal niet.

Om 17.00 uur kwam de arts om te kijken hoe ver ik was. Hij kon het vruchtzakje al voelen en toen werden mijn vliezen gebroken. Het water stroomde eruit en de druk was er ff vanaf. Ik kon eindelijk ff op adem komen en na 4 keer persen werd ons dochtertje Noa geboren om 17.41 uur. Haar gewicht was 755 gram en ze was 33 cm. Ze leefde nog en de arts vroeg of ik haar wilde zien. Ik wou niets liever dan dat en ze legden haar op mijn borst. Oh wat was ze mooi... mijn meissie! Helemaal niet eng of zo... Ik had het me veel erger voorgesteld. Je zag alleen het hazenlipje, verder was ze helemaal compleet. Ik kroelde haar en gaf haar kusjes. Danny streelde haar handje en tranen stroomden over zijn gezicht. Op dat moment voelde ik me ontzettend gelukkig en zij was voor mij de mooiste baby van de hele wereld. Na een uurtje voelde ze steeds kouder aan en wisten we dat ze voor altijd in slaap was gevallen. En toen kwamen ook bij mij de emoties en besefte ik dat we haar voor altijd kwijt waren. We maakten nog mooie foto's van haar en de verpleegkundige maakte hand- en voetafdrukjes en ook foto's. Ze werd gewassen en in een mooi doekje gewikkeld en in een mandje gelegd. Ze mocht nog 3 uur bij ons blijven daarna brachten ze haar naar een koelcel. De volgende ochtend kwam iemand van het uitvaartcentrum om de begrafenis te bespreken. Daarna gingen we naar huis...met lege handen.

Ik voelde me leeg en ontzettend verdrietig. Ik miste haar verschrikkelijk en wou haar zo graag vasthouden en knuffelen. Ik vond het moeilijk om haar achter te laten in het ziekenhuis. Ik voelde me schuldig. Ik begon aan het ontwerp van het rouwkaartje. Zo was ik toch met haar bezig en dat gaf me een goed gevoel. Dinsdag gingen we naar de burgerlijke stand te Amsterdam om Noa te erkennen. Daarna heette ze officieel: Noa en was Danny officieel vader.

Woensdag 29 november was het dan zover - de begrafenis. Ik had de dag ervoor het hele huis schoon gemaakt want ik wou dat alles netjes was voordat Noa kwam. Om 10.45 uur kwam de meneer van het uitvaartcentrum het mandje brengen met Noa. We hadden een tafel gemaakt met foto's en kaartjes en kaarsjes en daar zetten wij het mandje neer. Ik vroeg nog of ze erg veranderd was sinds donderdag, want ze was immers al bijna 6 dagen overleden. Maar hij zei dat ze er nog goed uitzag. Hij ging weg en zei dat hij op ons wachtte op de begraafplaats om 12 uur. We openden het mandje en daar lag ze dan...ons lieve meissie en inderdaad... ze was nog helemaal gaaf... helemaal roze... zo lief en vredig. En weer stroomden de tranen. We bleven lang naar haar kijken. Ik kroelde haar en gaf kusjes. We maakten mooie foto's en ik legde 2 briefjes, een knuffel (van oma Claudette) en een foto van mamma en pappa in het mandje. Ik nam heel bewust afscheid van haar.

Om 11.45 was iedereen aanwezig en klaar om naar de begraafplaats te gaan. Met het mandje van Noa op onze schoot reden we naar de begraafplaats. Danny en ik droegen samen het mandje naar het grafje. Iedereen mocht bloemen en knuffels neerleggen en Danny zette het mandje in het grafje. Toen kwam ik erbij en we legden er allebei een witte roos bovenop en toen lieten ze ons nog even alleen met onze lieve meid. We hielden elkaar vast en lieten de tranen lopen. We beloofden dat we zo vaak mogelijk haar komen opzoeken en elke avond een kaarsje voor haar gaan branden.

Plaats reactie