Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van onze Thomas

Het verhaal van onze Thomas

(1 stem, gemiddeld 5.00 van 5)

Ik had het weekend ervoor weinig beweging gevoeld en begon al wat te twijfelen. Maandagavond werd ik meer ongerust en besloot ik dinsdagmorgen naar de verloskundige te gaan. Helaas kreeg ik daar te horen dat het hartje van onze zoon (Thomas Jesse) niet meer klopte. 

Gelijk doorgebracht naar het ziekenhuis en daar onderzocht en hij was echt overleden. Mijn man was toen al gebeld en hij kwam vanaf de klant gelijk aangereden. Dit duurde wel 1,5 uur. s' Middags moesten we naar huis om bij te komen en dit erge nieuws tot ons te laten doordringen.

De volgende morgen (21 maart 2007) werden we om half 8 verwacht in het ziekenhuis om een vruchtwaterpunctie te doen voor onderzoeken en daarna konden ze beginnen met het inbrengen van capsules om de bevalling op te wekken. Om 1 uur had ik vreselijke pijn en toen heb ik een ruggenprik gekregen met veel verdoving (over pijnbestrijding doen ze niet meer moeilijk als het kindje al is overleden). s' Avonds om 7 uur begon het echte werk en om 20.18 is Thomas geboren, een hele mooie jongen. Alles zat er op en aan, nageltjes, wimpertjes, beginnende haartjes, hij was zo klein en mooi, een echt kereltje, ons mannetje. We zijn met trots papa en mama geworden en voelen ons ook echte ouders, alleen missen we onze kleine vreselijk en is het heel moeilijk dat we hem niet mee naar huis hebben kunnen nemen. De nacht mochten we hem bij ons houden in een klein rieten mandje met dekentje en beertje en zo heb ik hem de hele nacht vastgehouden. s' Morgens om 8 uur hebben we afscheid van hem genomen zodat hij naar de patholoog kon voor verder onderzoek en wij ons moesten gaan voorbereiden op een lege thuiskomst. s' Middags mochten we het ziekenhuis weer verlaten. Gelukkig is mijn man de hele nacht bij me gebleven en hoefden we niet na te denken in het ziekenhuis, alles was heel goed geregeld.

Thuis moesten we een begrafenis regelen en gelukkig zijn we goed gesteund door de families. Zaterdag 24 maart hebben we hem om half 12 begraven. Hij heeft een heel mooi plekje gekregen. Het is allemaal nog zo onwerkelijk, we hadden alles klaar voor hem, de kinderkamer, de kinderwagen, zijn kleertjes, alles, en dan gebeurd er dit. We weten niet waarom en een reden krijgen we misschien ook niet. 11 april moeten we op nacontrole komen en dan krijgen we de uitslagen van de onderzoeken. Misschien is er een medische reden, misschien ook niet. We hopen dat we nog een kindje mogen krijgen dat wel bij ons mag blijven. We hebben een zoon en zijn daar heel blij mee, maar het is zo dubbel, want we hebben ontzettend veel verdriet en het is zo moeilijk om te bevatten,. Ik was echt een goede moeder voor hem geworden en mijn man een goede vader. We zijn verhuisd, getrouwd om een echt gezinnetje te worden, alles geregeld voor onze kleine.

Thomas heeft een plekje in ons hart en in onze gedachten en hij blijft altijd bij ons. We weten dat er een moment komt dat ons verdriet draaglijker wordt, maar op dit moment is dat nog moeilijk om te beseffen, het is zo onwerkelijk. Je wilt jezelf niet afvragen waarom? Toch doe je dat en dan word je boos en verdrietig en het is zo moeilijk. Je wilt sterk zijn en doorgaan, maar je wilt ook bij Thomas zijn en hem knuffelen en vasthouden en tegen hem zeggen dat je hem nooit meer los laat, het is zo dubbel. Onze kleine boef is er tussenuit geknepen en wij missen hem ontzettend! Thomas heeft een mooie vlinder in de Vlindertuin en de bijtjes van het behang van zijn kamertje zien we overal, dank je wel lieve Thomas dat je ons zoveel seintjes geeft.
 

Plaats reactie