Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Romy

Het verhaal van Romy

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Ons hummelke…

Ik had nooit gedacht dat ik mijn verhaal hier zou plaatsen.

Vandaag om 12.10 uur had ik een afspraak bij de echoscopiste. Iets waar mijn vriend Maurice en ik al wekenlang naar uit hadden gekeken. Vandaag zou ik ongeveer 11 weken zwanger zijn. Ongeveer 5 maanden geleden (17 september) ben ik gestopt met de pil. Dus na 2 maanden bleek dat ik al zwanger was. Nooit hadden we verwacht dat het zo snel zou gaan. Ik ben net afgestudeerd en wilde eigenlijk eerst een goede baan hebben voordat ik zwanger zou raken. Maar ondanks dat waren we er ontzettend blij mee! Er groeide een wondertje in mijn buik! Iets van Maurice en mij samen. Het kindje was welkom in de hele familie. Iedereen was er blij mee en leefde vol spanning met ons mee. Vol spanning en blijdschap gingen mijn moeder, mijn vriend en ik naar de verloskundigenpraktijk om eindelijk de hartslag van onze kleine ‘hummel’ te zien. Zeker had ik in mijn achterhoofd dat het mis kon gaan, maar ik dacht dat dat bij mij niet zou gebeuren. Wekenlang heb ik trots over mijn buik gewreven. Ik heb met onze hummel gepraat en gelachen. Samen met mijn groeiende ‘hummel’ in mijn buik kon ik de hele wereld aan! Elke dag heb ik extra foliumzuur geslikt en extra vitaminen. Vanaf het moment dat ik zwanger was, heb ik op mijn eten gelet. Veel fruit gegeten. En melk met extra calcium gedronken. Kortom, alles gegeten zodat mijn kleine optimaal zou kunnen groeien. Ik heb een hele kast vol met babykleertjes en knuffeltjes. Al bijna hadden we een babykamer gekocht, maar gelukkig dat we daar nog mee hebben gewacht!

Vandaag zouden we onze hummel eindelijk kunnen zien op de echo. Ik was ervan overtuigd dat het een gezond kindje zou zijn. Ik had geen bloedingen gehad, geen overdreven buikpijn en verder had ik alle symptomen van een zwangere vrouw. Ik ben zo ontzettend blij met de grotere borsten die ik heb gekregen. Toen onze kleine ‘hummel’ vandaag op de monitor te zien was zei de echoscopiste dat ik ongeveer 9 weken zwanger zou zijn. Mijn vriend en ik keken elkaar direct aan en wisten al meteen dat het niet goed was met de kleine. Ik zou namelijk al minimaal 11 weken zwanger moeten zijn! Tijdens de uitwendige echo konden we het hartje niet zien kloppen. Maar vaak kon je het bij de inwendige echo wel zien kloppen. Dus dan maar een inwendige echo… Maar ook hier liet onze kleine ‘hummel’ zich niet horen. Er was geen hartactiviteit waar te nemen. Onze baby zou met 9 weken zijn gestorven. Of het hartje ooit geklopt heeft kan niemand mij vertellen. Wat ik op dat moment voelde kan ik nog steeds niet goed verwoorden. Mijn moeder stond naast me, maar begreep nog niet helemaal wat de echoscopiste bedoelde. Toen ik zei dat ons kindje dood was besefte ze het pas. Samen hebben we gehuild om ons verlies. Bij mijn vriend Maurice kwam het verdriet pas later. Ook hij heeft het er enorm moeilijk mee. En vindt het heel erg dat onze kleine ‘hummel’ niet heeft mogen leven. Onze hummel zit nog steeds in me. Het is nu vrijdag en als het vruchtje niet vanzelf afkomt dan zal ik in de loop van volgende week een curettage moeten ondergaan. Ik hoop dat het zover zal komen. Elke keer als ik naar de wc moet ben ik bang dat mijn kindje in de wc valt. En dat kan ik echt niet aan! Dus ik hoop dat ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis mag. Het is nu al half 1 s’nachts, maar ik kan absoluut niet slapen. Continu stel ik mezelf de vraag ‘waarom?’ Ik weet dat het een beslissing is van moeder natuur, maar het is zo verdomd moeilijk te begrijpen!

Ik ben een meid van 21 jaar en heb voor mijn leeftijd al zo verschrikkelijk veel meegemaakt. Sinds twee en een half jaar heb ik echt mijn geluk gevonden bij Maurice. Het is een jongen uit duizenden die ik nooit meer van mijn leven wil missen. En ik hoop dat we samen nog heel lang gelukkig mogen zijn. Maar vaak stel ik mezelf de vraag: ‘Wanneer houdt het nu eens op?!’ Ik ben in mijn leven al zovaak (grofweg gezegd) op mijn bek gegaan en telkens moet ik weer verder. Maar ik zou nooit willen dat ik die dingen niet had meegemaakt, want het heeft me gemaakt tot wat ik nu ben! En daar ben ik ontzettend trots op. Mijn moeder ben ik daar ook heel dankbaar voor. Zij is er altijd voor me geweest wanneer ik haar nodig had. Onze kleine hummel was een lichtpunt in mijn leven. Ook al was het nog zo klein. Het was van ons samen en een symbool van onze liefde voor elkaar. Ik heb zoveel liefde in me wat ik onze kleine zo graag wilde geven, maar het mocht niet zo zijn. En waarom? Niemand die het me kan vertellen.

Er is altijd 1 gedachte die me altijd op de been houdt wanneer ik verdriet heb. Ik stel me altijd voor dat die meneer daarboven van elk persoon in archiefkasten bijhoudt wat hem overkomt in zijn leven. En er komt een dag dat hij in mijn mapje kijkt en ziet wat ik allemaal heb meegemaakt. En dan stuurt hij een engel met geluk naar beneden speciaal voor mij. (stom als je bedenkt dat ik helemaal niet gelovig ben). En dat geldt niet alleen voor mij maar voor iedereen! En ik geloof erin dat hij Maurice en mij nog een nieuwe kans zal geven om een klein mensje op de wereld te zetten! Daar ben ik van overtuigd! Verder wil ik alle mensen die hetzelfde hebben meegemaakt ontzettend veel geluk en sterkte toewensen! En bedenk… Alles wat in je leven gebeurt, gebeurt met een reden. Al is die reden vaak moeilijk te begrijpen!

Liefs Romy
 

Plaats reactie