Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Ruben

Het verhaal van Ruben

(2 stemmen, gemiddeld 5.00 van 5)

Hallo, Ik ben Jolanda Kleiker en ben 25 jaar oud. Mijn man en ik zijn ruim een jaar getrouwd. We wilden erg graag een baby en zijn dus vorig jaar juli gestopt met de pil.

Na lang proberen was ik Juni 2000 zwanger. We waren hier dolgelukkig mee. De eerste drie maanden was ik steeds erg misselijk. Ook werd er tussentijds bloed verloren. Elke keer weer hevig in paniek. Na de derde maand werd de misselijkheid gelukkig minder. Nu kon ik van mijn zwangerschap gaan genieten, dacht ik. Maar nee hoor, ik kreeg al snel last van mijn bekkens (bekkeninstabiliteit). Direct in de ziektewet en rustig aan doen.

Op 28 september 2000 om half een 's nachts braken mijn vliezen. In paniek heeft mijn man de huisarts gebeld, maar deze wilde hier niet voor komen. We konden 's morgens naar de praktijk bellen voor een afspraak. Ik was inmiddels 18 weken zwanger. Om vijf over acht konden we 's morgens bij een andere huisarts terecht. We mochten direct komen voor iedereen aan. Ze heeft eerst het hartje opgezocht. Deze klopte nog als een trein. Zo mooi. Ook heeft ze inwendig gekeken, maar er was niets te zien. Voor alle zekerheid heeft ze in het ziekenhuis een afspraak gemaakt voor een echo. Maar ze dacht niet dat er iets ergs aan de hand was. Wij dus om kwart voor twaalf naar het ziekenhuis voor de echo. Heel opgewonden, je mag toch je kindje weer zien. Op de echo was de baby goed te zien, wat miste was het vruchtwater. Ik bevatte niet zo goed wat dat inhield. De verloskundige vertelde dat de overlevingskansen van de baby erg klein waren. Er werd een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog voor de volgende middag. We moesten eerst maar naar huis om dit te verwerken en even bij te komen. Zodra ik opstond van de tafel voelde ik wat langs mijn benen lopen. Allemaal bloed. Op dat moment kwam het heel dicht bij en storte de wereld in. We werden direct opgenomen en kregen een kamer alleen. Lammert kon gelukkig blijven slapen. Snel mijn ouders gebeld voor wat spullen en morele steun. Aan het einde van de middag kwam de gynaecoloog langs om te bespreken wat er ging gebeuren. Hij vertelde dat het hartje van de baby eerst moest stoppen voordat ik kon worden ingeleid. Het kon nog wel even duren voordat het hartje stopte, maar ik had ook al flink wat bloed verloren> we werden zolang opgenomen in het ziekenhuis. Elke dag kwamen ze langs voor een echo, om te kijken of het hartje nog klopte. Mijn man had de baby nog niet voelen schoppen. Gelukkig kon hij het op vrijdagavond nog voelen. Dit was voor hem de eerste en laatste keer. De tranen liepen over de wangen.

Elke keer dat het hartje nog klopte werd de hoop groter, en de onmacht en woede ook. Je weet niet wat je moet doen, maar ook niet wat je te wachten staat. Op zondagavond, na vier dagen wachten, was de navelstreng naar buiten gekomen. Het begin van het einde was begonnen. Om half drie 's nachts begonnen de weeen. Ruben is om kwart voor zeven geboren. Een heel mooi ventje, helemaal compleet en fantastisch. Ik heb hem nog bijna een uur vastgehouden en geknuffeld. We hebben ook foto's gemaakt. Wij waren zo verschrikkelijk trots op hem, onze eerste zoon en ons eerste kindje. We hebben hem op donderdagmiddag begraven. Dit was het moeilijkste wat ik ooit gedaan had. Ik had hem zo graag willen houden. Ik had zo graag gewild dat hij zou huilen na de bevalling. Ik miste hem zo verschrikkelijk. Dit gemis is nog niet minder geworden. Hoeveel kinderen we ook nog mogen krijgen. Dit is en blijft onze eerste.

Lieve Ruben, slaap maar rustig verder.
Papa en Mama.

Liefs van Jolanda, mama van Ruben*
 

Plaats reactie