Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Ursula en Robert

Het verhaal van Ursula en Robert

(3 stemmen, gemiddeld 4.67 van 5)

Ons verhaal begint in 1993. Nadat we waren getrouwd wilden gaan proberen om kinderen te krijgen. In december was het zover. Ik was zwanger maar het voelde niet goed.

Ik had zelf niet het gevoel dat ik achter een kinderwagen zou lopen en mijn vermoedens klopten helaas. In februari 1994 kreeg ik met 13 weken een echo waarop niet veel was te zien. Een curettage volgde. In april 1994 was ik weer zwanger en dit voelde wel goed. In februari 1995 is Jordin Roy geboren.

Na een paar jaar kregen we weer kriebels voor een tweede kindje en in december 1999 was ik weer zwanger. Ook dit keer voelde het niet goed en weer met de echo kwamen mijn bange vermoedens uit. Weer volgde een curettage en hierna werd ik niet meer zwanger. Na een poos zijn we toen in de medisch molen terecht gekomen en hebben we eerst twee keer IUI moeten doen. De eerste keer kon ik bijna niet meer lopen. Ik had op de plekken waar wij spoten hele dikke bulten maar ik dacht dat zou er wel bij horen. Dit bleek niet normaal te zijn. Ik was heel erg allergisch voor het hormoon dat ik spoot. De tweede keer met een ander hormoon kreeg ik 16 eitjes terwijl dit met iui maar 1 of 2 eitjes moeten zijn dus er was sprak van overstimulatie.De gynaecoloog adviseerde IVF, waarvan ik altijd had gezegd dat ik dat niet zou doen. Maar ja, we waren al in de medische molen en dit was maar een klein stapje verder.

Mijn man liet de beslissing aan mij over. Ik moest het allemaal ondergaan en hij stond achter mij wat ik ook zou beslissen. De beslissing nam ik en in oktober 2000 gingen we voor IVF. In december moest ik testen. Ik geloofde er niet in en liet Rob de test aflezen die positief was. Maar zo voelde ik me helemaal niet. Na de kerst was ik zo ziek, de hele dag overgeven. In januari 2001 moesten we op controle en er bleken 3 foetussen te zitten. Dit werd gelijk afgeraden door de gynaecoloog. Ik ben klein van postuur en volgens de gynaecoloog,die trouwens ook overal heen heeft gebeld voor advies (Dijkzicht en Leiden), konden er echt geen 3 kindjes in mij groeien. Dat zou helemaal mis gaan en dan zou er geen enkele blijven zitten. We hebben heel veel gepraat en nagedacht. Er was een kindje apart en er was een eeneiige tweeling. Ze besloten de tweeling in te laten slapen omdat dat ene kindje het sterkste zou zijn. Dit was echt een vreselijke ervaring om daar over te moeten beslissen. We hebben alles in een roes ervaren, ik heb tussendoor nog in het ziekenhuis gelegen voor het overgeven; ik hield niks meer binnen en alle gynaecologen wisten wie ik was.

Ik was uitvoerig besproken en ze vonden ook allemaal dat het echt het verstandigste was om reductie toe te passen.Dat ene kindje groeide wel goed in mijn buik maar wat was ik bang dat het met dat kindje ook fout zou gaan. Uiteindelijk is hij op de uitgerekende datum 16-08-2001 geboren, onze Donney Jeron. De bevalling ging heel snel en hij moest een nachtje blijven want het ging niet zo goed met hem. De volgende dag mocht hij mee naar huis.Daar was hij heel rustig maar 19 augustus lag hij er levenloos bij en zijn we direct naar het ziekenhuis gereden. Daar moest hij aan allerlei toeters en bellen en we moesten hem achterlaten. Ik mocht er niet bij blijven omdat ik nog kraamvrouw was. Thuisgekomen dacht ik dat dit onze straf was omdat we de twee andere kindjes in moesten laten slapen. Gelukkig knapte Donney op en mocht na een paar dagen weer naar huis. Wat het is geweest???? Dat weet ik nu nog niet precies maar thuis gekomen heeft hij 8 maanden dag en nacht gehuild. En nu??? Nu is het gewoon een lekker bijdehand ventje. Maar de tweeling zou ik nooit vergeten. Ik heb het er ook heel moeilijk mee gehad en soms nog, vooral ook door de reacties van mensen die denken dat je dat zomaar even doet voor je eigen "gemak".

Vlinders zijn heel bijzonder voor mij en altijd als ik er een zie sta ik altijd even stil bij de twee kleintjes die er niet konden zijn!!!!!!

Ursula

Plaats reactie