Back Topics Vlinderverhalen Het verhaal van Zoë en Max

Het verhaal van Zoë en Max

(1 stem, gemiddeld 5.00 van 5)

Hier dan mijn verhaal...
Ik ben zwanger geraakt na een i.u.i behandeling in het ziekenhuis, na een jaar proberen op de natuurlijke manier.

Na een half jaar van onderzoeken, bleek dat mijn baarmoedermond niet genoeg toegankelijk is, dus zijn we een handje geholpen. Na de nodige hormonen en dergelijke te hebben gebruikt, was ik na de eerste poging direct zwanger. We waren echt helemaal gelukkig, dat hadden we nooit durven dromen. Toen we de eerste echo kregen bleek ook nog dat het een tweeling was, dus waren we dubbel zo blij. Het was wel te verwachten na die hormonen dus we schrokken er ook niet echt van. Alles verliep perfect, in de eerste instantie leek het er op dat 1 kindje niet goed wilde groeien, maar dat is maar heel even geweest. Toen ik 16 weken was voelde ik ze voor het eerst echt bewegen, en toen durfde ik pas echt te geloven dat het nu dan echt was. We zouden 2 kindjes krijgen, dat is toch het mooiste wat er is!! Ik had al heel vlug een echte dikke buik, dus ik was zo trots als een pauw. Heerlijk tutten met kleertjes al enzo, lekker winkelen, kamertje kopen enzo, ik vond het echt geweldig... Met ongeveer 20 weken hebben we een pretecho laten maken, dat was echt heel mooi, om je kindjes zo te zien bewegen. Jezus, wat was ik gelukkig... Toen ik bijna 24 weken was, kreeg ik heel lichte buikpijn. Ik had dat met een week of 15 ook al gehad en toen ben ik meteen naar de gynaecoloog gerend, maar hij zei dat dat normaal was, mijn baarmoeder was immers aan het groeien als een bezetene, dus ergens logisch dat dat met een beetje buikpijn gepaard ging. En omdat het deze keer zelfs nog minder was, maakte ik me ook niet zo'n zorgen. Maandagavond nog met z'n tweeën naar de zwangerschapsgym geweest. 'sNachts werd ik wakker, en nog steeds die flauwe buikpijn, maar toch weer in slaap gevallen. Toen ik 'smorgens wakker werd, was het nog steeds hetzelfde, dus toen had ik wel zoiets van, jee wat is dat nou. Het kon niet komen van dat ik te veel deed ofzo, want werken deed ik al even niet meer, en zware dingen in huis deed ik ook niet.

Op een gegeven moment wilde ik naar de keuken lopen, en halverwege de kamer werd het ineens zo erg dat ik me aan een stoel vast moest houden. Toen sloeg wel even de paniek toe... Gelijk Frank gebeld, dat ik dacht dat er iets niet goed was, dus die zei ga naar het ziekenhuis. Hij kon zelf niet mee omdat ie een uur van huis zat, dus daar ging ik niet op wachten. In tranen mijn zus gebeld, en die stond in 2 minuten op de stoep. Op naar het ziekenhuis... Daar aangekomen kon ik al haast niet meer lopen van de pijn, dus in een rolstoel naar de verloskamer. Ik had vantevoren al gebeld dus we wisten waar we moesten zijn. Daar werd ik gelijk op een bed gelegd, en onderzocht. Ik kreeg banden om mijn buik, en toen bleek dat datgene waar ik al die tijd niet aan had durven denken, toch waar was. Ik had weeën. Met amper 24 weken... Ik schrok me helemaal wezenloos. Ik kreeg meteen een infuus met weeënremmers. Dat werkte vrij vlug, de buikpijn werd minder. Toen werd er inwendig gekeken of alles in orde was. Niet dus... Ik had ontsluiting. Hij kon niet precies zeggen hoeveel, maar wel dat het niet weinig was. Hij kon niet goed voelen, omdat ie dan te hard moest drukken, en hij bang was dat ie daardoor alles nog meer zou stimuleren, maar hij schatte tussen de 5 en 7 centimeter. Dat moment zal ik echt nooit meer vergeten. Wat er dan allemaal door je heen gaat...Je gelooft het niet, je wil het niet horen, je denkt dat ze allemaal tegen je samen aan het spannen zijn, dat ze je voor de gek houden, je bent bang, boos, verdrietig, daar zijn gewoon geen woorden voor wat er dan allemaal door je heen gaat...

Rond een uur of 1 was Frank ook in het ziekenhuis. Voor dat hij er was, was er nog een echo gemaakt, en met de kindjes was niks aan de hand, die lagen nog net zo druk te spartelen als altijd. Ik voelde ze ook de hele tijd, en dat maakte nog meer dat ik het gewoon niet kon geloven, dat ik ze kwijt zou raken. Er werd ons heel eerlijk verteld dat als ze nu geboren zouden worden, dat ze dan geen enkele kans maakten. Hard maar waar. Ik zou de rest van de zwangerschap zoiezo in het ziekenhuis moeten blijven, en er zou alles aan gedaan worden om het zo lang mogelijk te rekken. Na een paar uur kwamen die weeën weer opzetten, en werd de dosis weeënremmers opgeschroefd. 'sNachts kwamen zo zowat om de 15 minuten, en na een tijdje werd de dosis opgehoogd tot maximaal. Het werd er echter niet minder van. Donderdags had ik om de 5 minuten weeën, en ik was ondertussen ook heel erg gaan vloeien. Tussen de gewone weeën door kwamen nu ook persweeën, en zo hevig dat rond een uur of 7 de vliezen braken.
Toen was dus het einde in zicht. Het eerste kindje (Zoë) is toen toch nog tot de volgende ochtend blijven zitten. Op vrijdag 17 december is onze meid dan helaas dan toch geboren. Wat een geweldig mooi kind zeg, maar zo verschrikkelijk klein. Maar alles zat er op en er aan, ze heeft zelfs gehuild... En dan ben je ineens moeder...en dat voelt ook echt zo... Na Zoë braken de vliezen van Max ook vlug. Binnen 10 minuten is hij toen ook geboren. Nog zo'n prachtig mooi kindje...Onbegrijpelijk dat die dan niet mogen blijven leven. Dan ga je echt kapot, dan wil je niet meer verder, dan breekt letterlijk je hart, dan wil je alleen nog maar dood...

We hebben ze allebei lekker vastgehouden en geknuffeld, en gelukkig zijn er een hoop foto's van ze gemaakt. Max heeft ongeveer een half uurtje geleefd, Zoë ongeveer 2 uur.
We hebben ze nog heel lang bij ons gehad, vastgehouden. En dan moet je ze loslaten... en wat er dan door je heen gaat, dat is dus echt niet te beschrijven. Dat is de hel op aarde... De reden waarom de bevalling op gang is gekomen is nooit gevonden. Een hele brute vorm van pech. En daar moet je het dan mee doen. De crematie was heel mooi, voor zover je zoiets mooi kunt noemen dan. We hebben alles zo gedaan zoals we wilden, ze lagen lekker samen in een kistje, ik wilde er zeker van zijn dat ze samen zouden zijn, dat ze elkaar niet kwijt zouden raken, waar ze ook heen gaan. En ik weet, ik voel dat ze samen zijn, en dat ze bij me zijn. Ze zitten in mijn hart, en daar gaan ze nooit meer uit. Ze horen bij mij. En de wetenschap dat ik ze ooit weer terug zie, maakt het een heel klein beetje draaglijk, maar een ding is zeker, iets in mij is gebroken, en dat wordt nooit meer heel...

Liefs Monique, mama van Zoë en Max *17-12-1999*

Plaats reactie