Back Topics Vlinderverhalen Het verlies van Chyenne Dal

Het verlies van Chyenne Dal

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)
vlinderverhalen

Hallo, ik ben Lisette, een verdrietige oma van een mooi prinsesje Chyenne Dal

Hier het begin van een lang verhaal
8 november 2005

Mijn dochter was in november 2005 9 weken zwanger en op de verjaardag van mijn man kreeg ze de echo. Ik was erbij, natuurlijk benieuwd, eerste keer oma worden is toch een droom die uitkomt. Nou toen kreeg ze de echo: EEN DRIELING! Wow, wat een blijdschap! En ze vertelde gelijk tegen mijn man “Nou dubbel feest, je wordt opa van een drieling!” Hij was er ff stil van, maar genoot enorm. En we zaten al gelijk “Nu moet er van alles 3 komen!”, maar wel leuk.

9 november 2005
Mijn schoonzoon belde in paniek op en ik ben er gelijk heengegaan. Het ging niet goed en het is een miskraam geworden. We hebben het mee naar mijn huis genomen en hier de verloskundige gebeld. Wat een verdriet, ze waren zo welkom... december 2005 Mijn dochter belde op. “Mam, je wordt weer oma!” Ik was erg blij, ook voor hun, voor het verwerken van de drieling. Maar ook bang, zal het goed gaan? De 13 weken zwangerschap waren goed verlopen en ze kreeg een echo. Alles perfect, het kon niet beter. Ook de weken ernaar gingen goed. Ze hield zich goed aan de regels, wat ze wel en niet mocht eten, en was ook al volop met de babykamer voor Chyenne bezig.

1 april 2006
Ik werd gebeld door mijn schoonzoon. Mijn dochter was al een tijdje erg aan het hoesten en moest nu met spoed in het Radboud ziekenhuis hier in Nijmegen opgenomen worden. Wij er gelijk naartoe. Daar aangekomen schrok ik, omdat ze bijna geen lucht kreeg. Ze bleek een longontsteking te hebben en influenzagriep, erg hoge koorts, en kwam op de IC te liggen. Mijn andere dochter en ik zijn ’s nachts gebleven. Mijn schoonzoon had ik naar huis gestuurd en gezegd dat als er iets was ik zou bellen. Ook hij had hoge koorts en kon beter in bed liggen. Om half 3 ’s nachts werd er besloten om ze in slaap te brengen en kunstmatig te beademen. Het ging erg slecht en was kritiek. Met z’n drieën (mijn schoonzoon had ik al gebeld) hebben we 2 uur gewacht tot we er weer bij mochten. Wat schrok ik, zoals mijn kind erbij lag... aan zoveel medicijnen en apparaten en ze was 20 weken zwanger! Ik zei tegen de arts “Denk ook aan de baby!” Maar ze gingen voor de moeder en de baby kwam op de tweede plaats, terwijl de kleine zo belangrijk voor hun (en voor ons) was. Iedere dag, 10 dagen lang, heb ik haar daar op de IC 10 uur per dag verzorgd. Ze sliep wel, want ze werd slapend gehouden, maar ik kon niet anders. Op een dag had ik mijn hand op haar buik en schopte de kleine alsof ze wilde zeggen “Hey oma, ik ben er nog hoor!” Ik heb toen erg gehuild.

De 11e dag mocht ze gelukkig bijkomen. Maar wat had ze een dromen gehad: ze was niet meer zwanger en mijn schoonzoon was dood... alles gedroomd. Na 3 weken op de longafdeling mocht ze naar huis. De volgende controles werd ze steeds weer opgenomen, de kleine groeide niet goed. Door de medicijnen van de IC kreeg ze hoge bloeddruk en van wekenlang prednison hebben de moederkoek en navelstreng een opdonder gehad, de navelstreng was aan het krimpen. Ook hoorden we dat het een meisje werd. In vijf weken tijd is ze 3 keer opgenomen geweest. De laatste opname was blijvend tot Chyenne geboren werd.

26 mei 2006
‘s Avonds laat ging het slecht met Chyenne. Ze had iedere keer een te lage hartslag en kon niet langer in de buik blijven, maar er was geen plaats op de neonatologie in het Radboud. Met loeiende sirene met de ambulance naar Veldhoven, naar het Maxima Medisch Center. Daar hebben ze het nog tot zondag 28 mei kunnen rekken. Ze was 27 weken en 2 dagen.

28 mei 2006
Ik werd gebeld dat ze een ruggenprik voor de keizersnee gingen zetten. Dus ik met de andere oma snel naar Veldhoven, 1 uur rijden. Daar aangekomen moesten we nog wachten, wat een spanning... Het kon goed gaan, maar ook fout. Toen moesten we met de lift naar beneden. De liftdeur ging open en mijn schoonzoon riep trots “Het is een meisje!” En ik overgelukkig huilend zei “Gek, dat wisten we toch al!” Ik vroeg ook naar mijn dochter en ook daar was alles goed mee. Ze had op de operatiekamer mijn man gebeld met de woorden “Proficiat opa!” Ook hij was supertrots.

Ze heeft een goede start gemaakt. Huilde toen ze uit de buik kwam en ademde goed zelf. Op de necu vonden ze een kleine hersenbloeding, maar dat loste zelf, op niks ernstigs.Toen mochten we naar Chyenne toe. Oh, wat was ze mooi en zo perfect. Alles erop en eraan, maar zo klein, 500 gram, en nog geen 25 cm, maar zo sterk en eigenwijs. Ik kon er geen genoeg van krijgen, mijn eerste kleinkind wat wil je. Je voelt je de rijkste op de wereld na alle angsten van de IC. Ik ben er bijna iedere dag heengegaan en heb nog pakjes maatje 40 gekocht. Ze was echt het wondertje van de familie. Iedereen wou haar zien en ja hoor, gelijk verliefd. Ze was ook zo mooi... In de weken van haar opnames hebben mijn schoonzoon en ik de babykamer nog afgemaakt. Lakentjes gekocht en wat er nog meer bij komt. Het moest gewoon klaar zijn.

Mijn andere dochter en zoon werden peettante en peetoom. Mijn schoonzoon is enigs kind, dus dat was makkelijk. Wat waren die ook trots. Overal werden de foto’s getoond, ook op de school van mijn zoon. Hij kreeg zelfs vrij om te gaan kijken, ook zij zeiden “Het is echt een wonder.” en waren erg blij voor ons.

4 juni 2006
‘s Nachts slecht geslapen, een raar voorgevoel. De telefoon ging en mijn schoonzoon zei dat de necu gebeld had. “Het gaat niet goed met Chyenne. We gaan er nu heen.” Ze sliepen in het Ronald McDonald huis. Ik kreeg een raar voorgevoel en heb gelijk de andere oma gebeld en gevraagd of ze meeging. Ik zei “Ik heb er geen goed gevoel over.” Ze zou gelijk komen en dan zouden we naar Veldhoven rijden. Kort daarna ging weer de telefoon. Mijn schoonzoon in tranen en snikkend met de woorden “ZE HEEFT HET OPGEGEVEN, ZE IS ER NIET MEER...” Ik riep gillend “Nee dat kan niet, dat mag niet.” Iedereen werd hier wakker van mijn gegil en ik heb gelijk mijn zus gebeld die een straat verder woont en waar ik al die tijd heel erg veel steun van heb gehad. Ik zei dat Chyenne dood was, ze heeft de telefoon neergegooid en is naar mij gerend. Ook zij kon het niet geloven, net zo min als haar man, mijn zwager, die snapte ook niet hoe het zo snel kon.

Mijn man is gelijk met mijn zus en zwager weggereden en ik zei “Ik wacht op de andere oma, die kan ik nu niet alleen laten rijden.” Met zijn tweeën hebben wij, oma’s, erg gehuild op weg naar het ziekenhuis. Daar zie je dan je dochter, die zo trots was om moeder te zijn, met Chyenne in haar armen. Ze zei “Mama, ze kon niet meer.” Wat heb ik gehuild. Eindelijk mocht ook ik deze trots van mijn leven vasthouden. Maar ze was overleden, wat er dan door je heen gaat... Ik heb ook mijn man voor het eerst in veel jaren zien huilen. Ik zei ook tegen mijn dochter “Ze gaat mee naar huis, weg hier.”

Nadat we de papieren kregen mochten we weg en we zijn eerst naar mijn huis gereden om de sleutel te halen... is Chyenne toch nog even in oma’s huis geweest. We hebben een kom koffie gedronken en gingen naar het huis van mijn dochter en schoonzoon.
Daar hebben we haar aangekleed, ze had een hemdje en een doek om. We hebben haar een pakje maatje 40 aangedaan dat te groot was, maar ze leek er een prinsesje in en in haar eigen bedje gelegd (met een koelplaat van Dela, die ook erg lief waren). Donderdag zou de begrafenis zijn en ik zei “Gaan jullie maar een plekje uitzoeken. Oma past wel op.” Ik heb nog veel met Chyenne geknuffeld, gehuild en liedjes gezongen. Iedere dag was ik bij haar en voelde me verdrietig, maar ook trots dat ik oma was van zo’n mooi engeltje.

Op de dag van de begrafenis hebben mijn schoonzoon en dochter samen, zonder iemand erbij, Chyenne met de speeltjes in haar kistje gelegd. Daarna moesten we naar het kerkhof, iets waar ik erg tegenop zag. Toen we aankwamen stond er veel familie en vrienden met enorm veel bloemen. Wat een goed gevoel gaf die belangstelling. Ook mijn zus en zwager kwamen gelijk naar ons, zij zouden mijn andere dochter en zoon opvangen, zodat ik en mijn man er voor mijn dochter en schoonzoon konden zijn. Het is zo moeilijk, je gaat zelf kapot van verdriet maar je moet er ook zijn om je kinderen te steunen, dus dubbelop. Ze heeft een mooi prinsessengrafje met een kroontje en engeltjes en veel bloemen, dat iedere dag nog wordt bezocht. En dan valt er een gat... Geen kamertje meer om ff te knuffelen. Niks, alleen het grafje waar ik veel heenga. Nu moeten we er voor de kinderen zijn om ze te steunen, wat we met veel liefde doen. En iedere dag praten we over Chyenne. Ik ben met mijn schoonzoon nog 1 keer naar Veldhoven geweest voor een gesprek. Mijn dochter kon dat niet en wij zeiden zelf ook “Dit is de laatste keer dat we daarheen gaan.”

Nu zijn we bijna 4 maanden verder. Maar ik mis ze nog iedere dag en zal ze nooit vergeten. Ze is en blijft ons eerste kleinkind en heeft een hele grote plaats in mijn hart... voor altijd... Wat is het mooi om oma te zijn, maar om te verliezen doet wel heel erg pijn. Ik huil nog vaak om haar, ook op het kerkhof. Het is gewoon niet eerlijk, dit gun je niemand, zo’n verlies. Ik weet hoe mijn dochter zich voelt. Ik heb in 1985 ook een dochtertje verloren en ook aan haar denk ik nog iedere dag en ben nu op zoek naar de plaats waar ze is uitgestrooid. Na 20 jaar op een plek bloemen te hebben gelegd ben ik erachter gekomen dat ze daar niet ligt, Nu ben ik aan het uitzoeken waar het Canisius Ziekenhuis in 1985 de baby’s liet cremeren. Misschien kom ik er nog achter, wat ik erg hoop. Maar te weten dat Chyenne daarboven tussen de engeltjes een engelentante Rooswietha Dal heeft, geeft ook een goed gevoel.

LIEVE CHYENNE
ALS TRANEN EEN BRUG KONDEN BOUWEN EN VERDRIET EEN BRUG
DAN KLOM OMA NAAR BOVEN EN HAALDE JE SNEL TERUG

WE VERGETEN JOU NOOIT, WE HOUDEN VAN JOU, PRINSESJE
ons zondagskindje, onze trots

Op babybrabbel is ze met veel punten baby van de maand juli geworden.

Nou, wel een lang verhaal, maar het doet wel goed om het met anderen te delen.

Groetjes Lisette Dal, oma van Chyenne Dal
 

Plaats reactie