Back Topics Vlinderverhalen Het verlies van mijn kleine maus

Het verlies van mijn kleine maus

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Nooit was ik echt bezig met het krijgen van een kindje. Toen mijn zus haar dochtertje, mijn petekind, kreeg wist ik dit wil ik ook.

Opeens was dit mijn doel, ik was toen al 37 en al een aantal jaar met de pil gestopt, maar nooit zwanger geworden. Niet dat we er echt mee bezig waren, daardoor was ik ervan overtuigd dat ik niet zwanger kon worden. Heel zakelijk ben ik naar de gynaecoloog gestapt en gezegd ,ik ben 37 en wil een kindje en u moet uitzoeken of dat voor mij mogelijk is. Ik moest het eerst maar een half jaar proberen. Na een half jaar kwam ik terug en toen begon de molen te draaien. Eerst voorzichtig met hormonen slikken, al snel was ik bezig met injecties en dergelijke. Langzaam steeds verder, langzaam steeds meer wanhoop. Uiteindelijk begon ik mijn lot te aanvaarden en werd langzaam weer gelukkig, kon ook van andere dingen genieten en dacht een leven zonder kindje is ook mooi. We stonden voor de laatste mogelijkheid, IVF. Dit wilde ik nog proberen, maar had eerlijk gezegd weinig geloof in een goede afloop. Toch wilde ik die kans nog benutten. Mijn cyclus was getest en de eerst volgende moest ik me weer melden en zouden we met de IVF behandeling beginnen. Gespannen zat ik die dag bij de kliniek, voorbereid op alles wat komen zou. Maar dit, de arts deelde me mee dat we niet konden beginnen met de behandeling, IK WAS AL ZWANGER! Misschien heeft God het toch anders voor je bedacht, zei hij nog. Ik kon het niet geloven, ik zwanger, spontaan. We hadden niet eens rekening gehouden met de dagen, we hadden gewoon spontaan een keer gevreeën.

Ik heb het steeds niet durven geloven, was echt afwachtend, het zal toch niet. Maar toch langzaam werd ik steeds meer zwanger. Mensen om me heen waren zo blij voor me. Eindelijk konden ze geluk met me delen en geen verdriet. Ook maakte mijn arts in de 9e week een video. Het bewoog, de arts was enthousiast, een perfecte foetus, compleet, zeer goed, zei hij. Dus langzaam kreeg ik vertrouwen en de wereld zag er zo prachtig uit. Ik was gelukkig en had er vertrouwen in. Alleen ik voelde nog maar zo weinig. Ach dat is heel normaal, zei iedereen. Het is nog zo klein daar voel je niets van. En ik had al twee keer eerder in paniek bij de dokter gestaan en toen was alles perfect in orde. Nu dus niet. Het was de twaalfde week en ik moest voor het nekplooi onderzoek. Bij de echo zag ik het al, geen hartslag meer! Ook de arts was duidelijk aangeslagen. Het was waarschijnlijk al zo´n anderhalve week niet meer levend. Bam, ik ben keihard van mijn roze wolk afgedonderd. Ook moest ik direct de volgende dag naar het ziekenhuis om alles weg te laten halen.

Nu voel ik me leeg en heel verslagen. Ik ben inmiddels ruim 39 en het is heel moeilijk om nogmaals het vertrouwen weer op te pakken. Ik noemde mijn kindje steeds kleine maus. Per toeval hadden mijn ouders een grote knuffel voor me gekocht, die ze nu, in de twaalfde week, dorsten te geven: een grote muis. Lieve kleine maus, waarom kon je niet blijven en heb je mijn leven zo overhoop gehaald? Ik vind het heel moeilijk te beslissen wat nu. Geen risico´s meer en langzaam weer gelukkig worden zonder kindje of nogmaals in het diepe en het risico lopen weer zo met je kop tegen de muur te gaan.

Liefs aan allen die mijn gevoelens kennen en delen.

Fabienne

 

Plaats reactie