Back Topics Vlinderverhalen Het verlies van Muk (deel 1)

Het verlies van Muk (deel 1)

(4 stemmen, gemiddeld 4.50 van 5)

Ik was 39 en kon geen kinderen krijgen. Verlangde er wel naar, maar het kon niet. Ik had het voor zover mogelijk geaccepteerd. 10 jaar geleden was ik zwanger tot week 10. Miskraam... 

Mijn lijf kon het niet. Dan opeens blijft de menstruatie uit en durf ik niet te kijken. De overgang of tóch...

Het kindje is in mijn handen gestorven toen het alwéér veel te vroeg naar buiten kwam, woensdagnacht 14-09-2006 om 2:30 uur. Het was een heel mooi compleet kindje van 15 weken dat ik, zolang het nog niet geboren was, de naam "Muk" gegeven had. Muk paste net op mijn hand en had vingertjes, teentjes, nageltjes en alles wat het verder moest hebben. Het was helaas nog niet levensvatbaar. Ik ben met de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd, waar ik meteen onder narcose een curettage kreeg. Het personeel heeft foto's gemaakt van Muk en mij en een afdruk van de voetjes op een heel lief kaartje gezet.

Ik was diezelfde ochtend nog naar de gynaecoloog geweest, omdat ik zo'n pijn had en bloed verloor. Toen was er nog niets zichtbaar aan de hand, behalve dan mijn eigen ongemak. 's Nachts werd de pijn erger en opeens knapten de vliezen en had ik het in mijn handen terwijl ik op het toilet zat. Ik ben er kapot van, snap niet dat dit mij moet overkomen. De specialisten zeggen dat het héél ongewoon is en dat het bijna nooit voorkomt in week 15. Ik was helemaal alleen in de badkamer. Op zo'n moment besef ik weer hoe alleen ik er voorsta. Niemand die me op zo'n moment bijstaat, die zelfs maar de voordeur open kan doen voor de verloskundige en het ambulancepersoneel.

Gelukkig heb ik de volgende ochtend mijn ouders om 9:30 kunnen bereiken. Ik weet niet hoe ik anders thuis was gekomen. Met een taxi waarschijnlijk. Die kwamen en samen met mij hebben ze afscheid genomen van Muk. Het is voor mij heel belangrijk dat ze het kindje nog hebben gezien, omdat ik het anders met niemand zou kunnen delen en bespreken hoe Muk eruit zag. Hoe mooi en compleet, maar véél te klein. Je kunt het gewoon anders niet bevatten. Het was ook hun kleinkind, waar ze zich op verheugden.

Om 12:00 kon ik naar huis. Meteen de foto's ontwikkelt om te zien of ze gelukt waren, want om 14:00 uur zou op Muk autopsie worden gepleegd en ze zouden wachten als ik opnieuw foto's had moeten maken. Over 3 weken krijg ik een nacontrole en een gesprek over de oorzaak, voorzover ze die kunnen achterhalen. Waarschijnlijk was op dat moment mijn baarmoeder geïrriteerd en ging die openstaan... Het lag dus niet aan het kindje, dat was gezond. Steeds denk ik... had ik maar rustiger aan gedaan... mijn werk op een laag pitje gezet toen ik de symptomen kreeg... was ik maar op tijd gaan rusten op school elke keer als ik pijn kreeg. Als er ooit nog een volgende keer komt kan het werk de pot op. Sinds ik weer veel te druk bezig was kreeg ik die krampen. Ik stelde de verkeerde prioriteiten. Iedereen zegt dat ik zo niet moet denken, maar het komt nou eenmaal zo in me op.

Heb al veel telefoontjes en bezoek gehad. Heel lief van iedereen. Ze zeggen allemaal dat ik had kunnen bellen, maar ik weet hun nummer niet uit mijn hoofd en ze stonden niet in mijn mobiel. Bovendien horen veel mensen 's nachts de telefoon niet. Mijn ouders in elk geval niet. Heb de verwekker een sms gestuurd met de boodschap. Hij condoleerde me, terwijl het ook zijn kindje was. Hij heeft een probleem minder nu... maar zo kan ik niet denken. Heb hem een hatelijk sms’je teruggestuurd. Was niet netjes, maar kon even niet anders. Voel me verschrikkelijk. Rouw, intens verdriet. Twee kennissen hebben pas een kindje gekregen, maar ik kan het niet aan om op kraamvisite te gaan. Ik hoop dat ze dat zullen begrijpen.

Een heel verhaal hé? Het is voor mij iets meer dan een prematuur kindje dat er niet meer is. Ik moet mijn verhaal kwijt en vertellen dat er voor mij echt iemand gestorven is. Dat mijn hoop op een toekomst met Muk in één klap weg is. Het is voor een buitenstaander heel moeilijk om hierop te reageren. Maar iedereen doet verschrikkelijk zijn best. Heb veel vrienden die meeleven merk ik nu.

Ik heb vrijdag weer in het ziekenhuis gelegen. Opnieuw een curettage, omdat ik teveel bloed verloor. Mijn hele lijf doet pijn en het voelt alsof ik een bevalling heb gehad. Dat is natuurlijk ook zo, ook al was het geen zware. Mijn lijf gaat gewoon door met hormonen en ik huil de hele dag. Het stopt gewoon niet. Daarom ga ik komende week maar niet werken. Kan het fysiek en emotioneel nog niet aan. Staat niet stoer als ik in de klas ga huilen... Zou het liefst meteen weer zwanger zijn... mijn lijf schreeuwt erom. Als ik een baby op tv zie dan gaat mijn lijf tintelen en heb ik zo'n pijn. De natuur is een wonder...

Ik weet nog niet hoe ik het een plaats moet geven. Pas 3 dagen geleden.....

Carmy

Plaats reactie