Back Topics Vlinderverhalen Het verlies van Muk (deel 2)

Het verlies van Muk (deel 2)

(2 stemmen, gemiddeld 3.50 van 5)

Het is nu 10 maanden geleden... Men zegt dat verdriet slijt. Ik denk dat dit zéker geldt voor mensen die op een natuurlijke manier iemand hebben verloren. 

 

Je ouders zijn voorbestemd om te gaan voordat jij zelf gaat bijvoorbeeld. Maar een kindje verliezen is zó onnatuurlijk, daar gaat je hele lichaam en ziel tegen protesteren.
•Ik heb gemaild met een kennis die met hetzelfde verdriet moest leven.
• Ik heb contact gezocht met een praatgroep, maar kon die poel van verdriet niet aan.
• Ik heb kort een psychologe geraadpleegd, maar kon niets met iemand die niet dichtbij stond.

Het gaat niet! Het valt niet te accepteren en het "een plekje geven" (zoals ze dat zo mooi zeggen) lukt niet. Ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed. Er is niemand die er nog naar vraagt en terecht, denk ik. Het zijn mijn gevoelens en daar hoeven zij geen rekening mee te houden. Het is mijn ding. Men is ook bang om er naar te vragen. Ik ben daar wel mee bezig en het kwetst me. Alsof het nooit gebeurd is. Ik weet dat ik het spelletje meespeel en er niet over begin. Of gewoon zeg dat het goed met me gaat. Ik zou er zelf over moeten beginnen, maar het voelt niet legitiem. Ik heb namelijk geen kindje en daarom bestaat het niet.

De afgelopen maanden schopte ik tegen alles waar ik tegenaan kon schoppen. Ik voel me beetgenomen door de natuur. Die zorgt er namelijk voor dat ik na deze ervaring ontzettend verlang naar een nieuwe kans. Verstandelijk weet ik dat het vrijwel onmogelijk is, maar mijn oergevoel zegt me dat ik het moet proberen. Dit verscheurt me. Het feit dat ik onlangs 40 ben geworden maakt het er niet eenvoudiger op. Het is niet uit te leggen wat het met je doet als je een kindje verliest. Als je merkt dat je zwanger bent wil je nog maar één ding en dat is het kindje beschermen. Je bent in staat om je leven ervoor te geven. De natuur zorgt ervoor dat je lichaam nog slechts een omhulsel is en dat het wezentje dat groeit alle prioriteiten heeft. Als het je dan niet lukt om het te beschermen ga je er bijna aan kapot. Zo tegennatuurlijk. Je voelt een falen. Machteloosheid, boosheid en intens verdriet om wat had kunnen zijn.

Hoe moeilijk het ook geweest zou zijn om het alleen op te voeden (huis verkopen, combineren met werken, constant schipperen), ik ging ervoor. Het maakte allemaal niets meer uit. Mijn eigen wensen werden verdrongen door de essentie van het leven... je voortplanten. Hoe idioot ik dit ooit vond klinken, zo waar is het nu. Ik accepteer dus nog niet dat het nu nooit meer zal gebeuren. Ik probeer het en als het niet lukt dan kan ik in elk geval geen spijt hebben later dat ik het opgegeven zou hebben. IVF blijkt voor mij geen optie. Mijn eitjes zijn te oud. Een jonge donor vinden zal niet meevallen. Muk was een mooi manneke om te zien. Zo klein...

Accepteren doe ik het niet, dat hoeft ook niet. Wel doorgaan met mijn leven. Ik doe wat ik doen moet en ik geniet wel degelijk van mijn tuin en van kleine dingen. Maar er blijft een leegte, omdat ik de vulling nu heb mogen proeven. En dat rationeer je niet weg. De natuur heeft er zélf voor gezorgd dat die drang er is gekomen. En dan is tijd een vervelend ding. Muk leefde overigens nog, want hij was kerngezond. Mijn vliezen braken door een virus. Het lag dus wel aan mij. En ik weet alles best: dat me niets te verwijten valt, dat het niet tegen te gaan was, enz., maar het gevoel is wat het is. Het beeld van Muk die ondersteboven aan de navelstreng hangt in het toilet gaat nooit meer weg. Het komt te pas en te onpas naar boven. De handjes voor zijn gezicht alsof hij van schrik zijn oogjes dicht hield...

De eenzaamheid die je dan voelt. Machteloosheid, want je kunt op dat moment niets meer voor hem doen. Hij kan niet terug naar zijn veilige plekje. Niemand die je op dat moment steunt. Zelf de verloskundige bellen, zelf met Muk in mijn handen de voordeur open doen. Pas de volgende ochtend om 10:00 uur iemand kunnen bereiken als de curettage al lang achter de rug is. De eenzame uren in het ziekenhuis. Die momenten kan ik met niemand meer delen. Muk achterlaten voor autopsie. Weten dat je hem nooit meer zal zien. Sterk willen blijven, omdat je zo bent opgevoed, maar vooral om niet weg te zakken in gekte... Naderhand heb ik genoeg kaartjes, telefoontjes en bezoekjes gehad. Iedereen deed vreselijk zijn best. Ik heb toen een lange mail rondgestuurd, zodat ik alles in een keer kon vertellen en ik niet steeds het zelfde verhaal hoefde op te rakelen. Misschien had ik dat niet moeten doen. Dan had ik het er vaker over kunnen hebben. Maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

Is het slim of egoïstisch om een kind bewust alleen te krijgen? Het heeft een rolmodel nodig. Maar gezien het aantal vaders dat wegloopt of scheidingen waardoor kinderen in een onstabiele situatie terecht komen, zal het ook mogelijk zijn om een goede vriend als rolmodel voor een man te zien. Rolmodellen kunnen ook averechts werken trouwens... Natuurlijk streef ik naar een gezin met twee ouders. Dat zou voor mij ook makkelijker zijn. Maar de tijd ontbreekt om dat op te bouwen en je zegt niet bij een eerste kennismaking: "Kom, laten we een kind proberen te maken." Dat ideaal moet ik dus laten varen. Maar ook kan ik iemand tegenkomen die al een kind heeft. Dat is op deze leeftijd logisch. Dus in de toekomst komt dat rolmodel er misschien toch wel. Ik heb er een gave bij gekregen. De gave om te begrijpen wat het is om een kindje te verliezen. Het verlies van een toekomstbeeld in plaats van het verlies van een verleden.

Graag zou ik een ander daarmee helpen. Het niet oplossen, maar wel samen er om huilen. Het is goed om het er over te hebben met mensen die het gevoel kennen.
Het legitiem maken... Misschien heeft iemand daar behoefte aan en daarom wil ik mijn mailadres hier neerzetten. Muk heb ik een plaatsje gegeven in de vlindertuin. Hij vliegt in tuin 100. Verder heb ik een zilveren ring met inscriptie “Muk 14-09-2007” laten maken die ik altijd om heb. Mijn eigen kleine monumentje.

Ik wens iedereen verschrikkelijk veel sterkte.

Carmy
 

Plaats reactie