Back Topics Vlinderverhalen Het verlies van Muk (deel 3)

Het verlies van Muk (deel 3)

(2 stemmen, gemiddeld 4.00 van 5)

Inmiddels is het 4 jaar en 7 maanden geleden… Verdriet slijt. Dat klopt. Het is getransformeerd naar inlevingsvermogen en “meerouwen” als het een ander overkomt.

Een nieuwe gave. Een paar weken geleden het onuitgepakte speelgoed, de knuffels en andere spulletjes van Muk naar de kringloop in gedaan. Zijn foto en het gedicht uit de lijstjes gehaald en in zijn album geplakt.

Ik ben nu 44. Na Muk heb ik nog 3 miskramen gehad. Totaal komt het dan op 5, hoewel ik Muk geen miskraam wil noemen. Hij vliegt nog steeds in Tuin 100 bij “Kindje op komst”. Huilen doe ik nog af en toe. Bij soortgelijke situaties of soms bij heimwee naar het uitzicht om hem te mogen opvoeden. Het gevoel van “moeder zijn”. Mensen vragen me vaak of ik kinderen heb. Ik weet dan niet wat ik moet zeggen. Ik antwoord automatisch: “Nee”, maar het voelt alsof ik dan lieg, alsof ik hem ontken. Ik weet dat ik dit doe om de ander te beschermen. Het verdriet laten bij wie het hoort, bij mij dus.

Mijn nieuwe partner vraagt nooit iets over Muk. Niet wie de vader was, niet hoe het gelopen is op het moment zelf of later in het ziekenhuis. Ik begrijp het wel, maar zou het zelf anders doen. Heb zijn verhalen van verdriet wél aangehoord en vragen gesteld. Maar het is voor hem nog maar 1,5 jaar geleden en daardoor leeft het nog wat meer. Laat ik het daar maar op houden. Inmiddels heb ik gedeeltelijk geaccepteerd dat ik geen kinderen zal krijgen. Gedeeltelijk, omdat ik stiekem nog hoop dat ik nog één keer zo’n verassing als Muk mag meemaken. Verstandelijk relativerend besef ik echter best dat 44 te oud is. Een soort van tussenacceptatie dus. Totdat de menopauze arriveert. Hopen doet zo’n pijn als het niet lukt.

Muk zou 10 maart 2007 geboren worden. Hij zou nu 4 jaar zijn. De kleuterschool, groep 3 tot en met 8, studeren, trouwen, oma worden…… Al die fases zal ik nooit doorlopen en ik weet van andere vrouwen dat ik elke keer als ik die fases bij andere moeders zie, dat ik dan even zal mijmeren over hoe het bij ons zou zijn gegaan. Het stopt bij mij, geen voortgang van de genen. Vreemd idee. Blijf me 28 voelen, wellicht doordat de natuur me volgende fases heeft onthouden. Mijn nieuwe partner heeft kinderen (15, 14 en 7). Hij noemt me de stiefmoeder. Hij begrijpt niet dat het me zwaar valt om me voor de volle 100% aan ze te hechten. Het zou teveel pijn doen om ze weer kwijt te raken als we uit elkaar zouden gaan of als hij zou komen te overlijden. Het zijn namelijk wettelijk mijn kinderen niet. Héél anders dan adoptiekinderen of eigen kinderen. Het onvoorwaardelijke is hierdoor niet mogelijk.

Ik weet dat ik een goede moeder zou zijn, dat ik veel te geven heb en dat Muk een fijne Job (zo zou hij heten als hij geboren zou zijn) zou zijn geworden. Ik weet dat en dat koester ik ook. Ik kan me niet voortplanten en hoop ooit nog eens te ontdekken wat mijn aanwezigheid op deze aarde legitimeert.

De grote levensvraag...

Carmy
 

Plaats reactie