Back Topics Vlinderverhalen Hieronder het verhaal van mijn engeltje...

Hieronder het verhaal van mijn engeltje...

(0 stemmen, gemiddeld 0 van 5)

Ik ben Jannet, 39 jaar en moeder van 4 kinderen en 1 engeltje.

Marco
(19 september 1988- + 6 december 1988)

Marco. Zonder twijfel,op de eerste plaats, ver boven een hoop andere dingen die mijn leven hebben beïnvloed, staat Marco. Marco was mijn zoontje. Hij werd geboren op 19 september 1988. Gewoon een thuisbevalling (net als de andere kids) en gewoon een gezonde baby. Althans... toen vond ik het allemaal zo gewoon... zo vanzelfsprekend... Hij groeide als kool op de borstvoeding, heel anders dan z'n grote zus, die na een paar weken al over moest op flesvoeding. Alles leek perfect. Toen Marco 10 weken was zijn we verhuisd van de flat naar een eigen huisje. Een mooi kamertje hadden we gemaakt voor onze wolk van een baby. Dinsdag 6 december, de dag na Sinterklaas, was ik ‘s middags even bij opa en oma geweest. Hij was de hele tijd wakker en toen we weer thuis kwamen ging hij gelijk naar z’n bedje. Ik zei nog tegen F: "Hij zal wel een poos slapen nu, want hij heeft vanmiddag weinig slaap gehad."

's Avonds rond 9 uur was Marco nog niet wakker geworden. Het leek me verstandig om hem wakker te maken, zodat hij ‘s avonds heel laat nog een voeding kon krijgen en dan de rest van de nacht door zou slapen. Dus ging F hem halen. Even later hoor ik hem roepen... “Jannet, kom eens gauw hier... Hij doet niks meer!!!!” Die woorden vergeet ik nooit meer, want ik vond het zo vreemd geformuleerd. “Hij doet niks meer!” Toen ik boven kwam zag ik een grauwe levenloze baby vastgehouden door een radeloze vader. Marco was dood! Wat er in de volgende uren gebeurde weet ik nog precies, alsof het gisteren was. Ambulance gebeld, de dokter is geweest, reanimatie geprobeerd, naar het ziekenhuis met de ambulance... Mensen gewaarschuwd, oppas geregeld voor m'n dochtertje... en uiteindelijk waren we weer thuis met z’n 3en..... F, onze dochter en ik. Marco was dood!

Ik had nog nooit een begrafenis meegemaakt. En nu was mijn kind dood. Ze hebben geen oorzaak kunnen vinden voor zijn dood. Wiegendood noemen ze het dan, het moet toch een naam hebben... Mensen beseffen wel dat je veel verdriet hebt van zoiets uiteraard. Maar ik denk dat niemand beseft hoeveel het de rest van mijn leven beïnvloed heeft. De toch al niet optimale communicatie met F werd er nog minder door. Omdat we alles op een heel verschillende manier beleefden. Pas jaren later, vlak voordat F zelf stierf (veel te jong aan een hartinfarct), heeft hij Marco's dood verwerkt, hebben we er over kunnen praten. Behalve het verwerken van de dood van je kind, draag je ook nog eens een zenuwslopende angst mee voor herhaling bij de volgende kinderen. Opeens is het niet meer “Oh w, wiegendoodat een lief baby’tje.”... maar dan is het “Het kan zo maar dood gaan!!!” Maar ondanks (of wie weet dankzij) die angst heb ik veel meer en veel bewuster genoten van de babyperiodes van de 2 kinderen die vlak erna geboren zijn.

Ondanks dat er in die periodes ook van alles mis ging en was in mijn leven. Door Marco heb ik de vergankelijkheid van alles gezien. Door Marco heb ik leren genieten van de kleine simpele dingen, genieten van het NU moment, omdat je niet weet hoe lang het duurt. Door Marco heb ik intens verdriet meegemaakt, maar ook geleerd het geluk te omarmen ondanks alle onzekerheden in de toekomst. Door Marco ben ik gaan houden van het leven. Inmiddels zijn we bijna 18 jaar verder. Ik heb 3 grote kinderen van 19, 16 en 14 jaar. Met mijn nieuwe partner heb ik sinds 28 mei 2006 weer zo'n mooi ventje in huis. Onnodig te zeggen denk ik, dat de herinneringen aan Marco ook weer springlevend zijn. Pas geleden heb ik die herinneringen opgeschreven...

Dag Marco

Ik zie je nog steeds voor me;

* Pas geboren met een platgedrukte neus en onder de huidsmeer.
* In de draagzak, met m’n eigen jas erover, half dicht, tegen de kou.
* Tegen me aan, half slapend in je geel/witte truitje.
* In je bedje met je blauwe dekentje.
* Tegen me aan terwijl ik borstvoeding geef.
* Half slapend, met een lachje om je mond, in m’n armen.....

Ik zie het nog steeds voor me;

* Je grijs-grauwe gezichtje als ik boven kom
* Je lijfje "leeg" in je vaders armen.
* Stil, zonder enige beweging op mijn schoot.
* Paniek in de ambulance naar het ziekenhuis.
* Stil, in het glazen ziekenhuisbedje.
* Stil, in je kistje, zo mooi, zo lief..... doodstil.....

Ik zie het nog steeds voor me;

* Je lege bedje met alleen je grote beer.
* Je "grote" zus, die je zoekt in de verhuisdozen.
* De sinterklaascadeautjes waar je nooit mee zult spelen.
* Je kistje op de begraafplaats.
* Je "grote" zus die zegt: “Dag Marco.....”

Plaats reactie