Back Topics Vlinderverhalen Verlies

Verlies

(3 stemmen, gemiddeld 3.67 van 5)
Vlinderverhalen

Het verhaal van Carina. Dennis en ik wonen nu 10 jaar samen. Wij hebben een dochter Mariëlle, nu bijna 3 jaar. We wilden graag een tweede maar waren er voor ons gevoel nog niet klaar voor.

Ik bleek onverwachts opnieuw zwanger te zijn in april 2006. We hadden gemengde gevoelens. Hoe moeten we de tweede nu gaan opvangen financieel, hoe gaat het in combinatie met Mariëlle. Allemaal vragen waar we het antwoord niet op wisten, maar wat waren we blij dat we nog een kindje kregen om onze liefde mee te delen. Omdat wij geen problemen hadden met Mariëlle tijdens zwangerschap, geboorte en daarna, gingen wij er vanuit dat het deze keer niet anders zou zijn. We hebben geen testen gedaan op Syndroom van Down omdat we daar de noodzaak niet van inzagen. Immers we hielden al van ons kind. De echo met 12 weken zag er goed uit.

Met 21 weken (augustus 2006) ging ik een pretecho maken. Oma's en Dennis gingen mee, net als bij Mariëlle. En net als bij Mariëlle kregen we te horen dat het een meisje was. Dolgelukkig waren we met het nieuws nog een meid erbij te krijgen. De naam hadden we al voor haar uitgekozen: Carina. Helaas kregen we ook wat slechter nieuws te horen. Het hartje was gedraaid. Hierdoor zouden er vaten of aders knel komen te zitten of verkeerd aangesloten zijn. De verloskundige werd op de hoogte gebracht en diezelfde week ben ik voor een echo naar het ziekenhuis in Vlaardingen gegaan. Hierop was te zien dat het hartje 45 graden was gedraaid maar dat er geen reden was voor paniek. Voor mijn gemoedsrust mochten we dan ook een echo maken in het Erasmus ziekenhuis Rotterdam. Na lang wachten was ik eindelijk aan de beurt. Dennis en Mariëlle waren mee. Na drie kwartier onderzoek concludeerde de arts dat het hartje goed klopte en dat de bloedvaten goed functioneerden. Ook de overige organen werkten goed. Niets aan de hand dus!

Met 36/37 weken (begin november 2006) kreeg ik plotseling een hoge bloeddruk en begon ik steeds zwaarder te worden. Vermoeden was zwangerschapsvergiftiging. Op dinsdag 14 november 2006 (38 weken) naar het ziekenhuis in Vlaardingen voor een controle. Bloed was goed en het hartje klopte niet hevig maar helemaal oké. Geen zwangerschapsvergiftiging. Maar vanwege hoge bloeddruk moest ik dan maar vrijdag 17 november 2006 langskomen voor een controle. Die dinsdagmiddag voelde ik me beroerd en ging lekker naar bed. Woensdag nog niet optimaal, maar Mariëlle wilde ook haar aandacht en de dagelijkse routine moest ook opgepakt worden. De donderdag weer beroerd en rustig aan gedaan. Vrijdagmorgen voordat ik naar het ziekenhuis ging ben ik, na het hangen boven de toilet, nog in bad gestapt om te rusten. Ik voelde geen beweging in mijn buik. Ik vond het vreemd maar had geen argwaan.

Vrijdag om 10.00 uur in het ziekenhuis voor controle. Ik krijg de weeënband om mijn buik maar er wordt niets waargenomen. De zuster vindt dit vreemd en waarschuwt de echoafdeling en zij moeten een kijkje gaan nemen via de echo. Dennis en Mariëlle waren erop uitgestuurd, want Mariëlle kreeg een ballon. Ik zag de zuster kijken op de echobeelden en ik zag aan haar dat er iets niet goed was. Ik zag zelf op de beelden dat er een orgaan niet bewoog. Omdat ik dacht dat het maagje was stond ik nog steeds nergens bij stil. Wel werd mijn vermoeden steeds groter dat het goed mis was, ernstig mis zelfs. Dennis werd binnengeroepen en de zuster zei: "Het hartje klopt niet. De baby leeft niet meer". Ik was verbaasd. Tranen liepen over mijn wangen en het enige wat ik zei was: "Hoe kan dat nou. Hoe kan dat nou. Dinsdag was alles nog goed." Het was zo onwerkelijk. Ik kon niet stoppen met huilen. Ik pakte Dennis beet en in de kamer met zusters om ons heen stonden wij in elkaars armen te huilen en te huilen. De gynaecoloog kwam erbij met nog twee artsen, ze zei: "Je hebt vervelend nieuws te horen gekregen hè." Vanaf dat moment besefte ik wat er was gebeurd. Alles wat ze daarna nog tegen mij hebben gezegd weet ik niet meer.

We mochten in de kamer van de zusters telefoneren en we kregen iets te drinken. Mariëlle werd door een van de zusters opgevangen. Ze kreeg een mooie kleurplaat. We hebben onze ouders gebeld. Die huilden net zo hard mee. Ook hebben we gelijk oppas geregeld want tja... hoe moesten we nu verder? In de kamer van de gynaecoloog werd alles duidelijk uitgelegd. Er moest opnieuw een echo gemaakt worden om te kijken hoe groot Carina was. Bloed moest er worden afgenomen om te kijken of ik nog steeds ok was. Daarna mochten we naar huis. Mijn ouders zijn de hele dag bij ons thuis gebleven. Mariëlle bleef het weekend nog bij de oppas. Ik liep het hele weekend met Carina nog in mijn buik.

Maandag 20 november 2006 om 09.00 uur werd ik ingeleid. Ik wilde in eerste instantie geen ruggenprik. Om 20.00 uur toch maar een ruggenprik genomen, want degene die dat zette wilde naar huis en ‘s nachts kunnen er geen prikken worden gezet. Om 02.00 dinsdagmorgen 21 november 2006 had ik 10 cm ontsluiting. Maar Carina was nog niet ingedaald. Ik moest wachten. Om 04.10 uur mocht ik persen. Om 04.30 uur is ze geboren. Het gezichtje kwam eerst en het lijfje was zo groot dat ze moeite hadden met mijn bekken. Ze werd gewassen en aangekleed. Ik heb haar niet vast gehad. Haar huidje was zo ontzettend teer. Wel heb ik haar geknuffeld toen ze in haar wiegje lag. We hebben champagne gedronken op de geboorte van onze tweede dochter Carina. De grootouders hebben haar gezien en gehuild. Ik was erg afwezig door de ruggenprik. Mariëlle kwam binnen en zei: "Mama heeft baby gehad". Ik vertelde haar dat het deze keer niet zo was, misschien volgende keer. Ik heb Carina de hele morgen bij me gehad. Dennis is naast mij gaan slapen. Het was zo onwerkelijk dat ik toen ik iets liet vallen en dacht Carina wakker te hebben gemaakt met mijn lawaai. Om 14.00 uur verlieten wij het ziekenhuis. Zonder Carina. Zij werd meegenomen in haar wiegje naar het mortuarium van het ziekenhuis. Het gevoel wat ik had kan ik niet omschrijven. Het is als je kind achterlaten in een mensenmassa en dat ze om je schreeuwt en gilt en dat je haar de rug toekeert en doorloopt. Alleen een moeder kan zoiets voelen.

Die middag dat we thuis kwamen kwam de begrafenisondernemer. Dennis heeft haar aangegeven bij het stadhuis en ook de overlijdensakte geregeld. Op vrijdag 25 november 2006 is Carina gecremeerd in Schiedam. In besloten kring in stilte. Zij blijft in ons hart. We hebben twee dochters. Een engeltje hier en een engeltje boven. In april 2007 hebben wij te horen gekregen waarom Carina is overleden: zware downsyndroom. Van de 24 genen had zij er 21. Het is erfelijk. Nu moeten wij kijken waar het vandaan komt. Omdat het niet in onze families voorkomt bestaat het vermoeden dat onze genen niet mixen. De kans op een downsyndroom kindje is dusdanig groot dat wij niet meer zwanger kunnen/willen worden. Mariëlle was al ons allesje. Maar na deze uitslagen is ze ook nog een klein wondertje.
 

Plaats reactie